ส่วนอ๋องหนิง หลินหย่วนถู รวมถึงหงสือเชียวหัวหน้าหย่งเย่และพรรคพวก ยามนี้ยังซ่อนตัวอยู่ทางใต้ของเขาเป่ยเจ้า รอจนไฟใหญ่เผาผลาญหมดสิ้น แล้วจึงมุ่งตรงไปยังหุบเขาริมธารเพื่อสังหารฮ่องเต้
ยามนี้ทั่วทั้งเชิงเขาด้านเหนือของเขาเป่ยเจ้าถูกไฟใหญ่เผาผลาญ พวกเขาไม่รู้สถานการณ์การศึกที่ป้อมทั้งสามแห่งเลย แท้จริงแล้ว ต่อให้รู้ก็ไม่อาจพลิกสถานการณ์นี้ได้
ในที่สุดไฟใหญ่ก็ลามไปถึงยอดเขา และถูกสันเขาโล่งเตียนสกัดไม่ให้ลุกลามต่อ
หลินหย่วนถู่สั่งการทันทีให้ทุกคนเตรียมพร้อม แม้ลาดเขาด้านเหนือทั้งผืนจะถูกไฟเผาจนกลายเป็นดินไหม้เกรียม แต่หลายแห่งยังมีไฟที่ดับไม่สนิท อีกทั้งพื้นดินก็ร้อนระอุ
ทว่าพวกเขาไม่มีเวลารอให้พื้นดินเย็นลง ทำได้เพียงฉวยโอกาสบุกลงไปให้สุดกำลัง
ราวหนึ่งธูปต่อมา ไฟใหญ่ก็ลามไปจนสุดแนว หลินหย่วนถู่ออกคำสั่งเสียงหนึ่ง ทหารหลายพันนายก็ปีนขึ้นมาจากป่าทึบด้านหลังทันที
“บุกลงไป กำจัดฮ่องเต้กับหลิงชวนให้ได้ ก็ถือว่าภารกิจสำเร็จลุล่วง!” หลินหย่วนถู่สั่งการ
“ฆ่า!”
เสียงตะโกนกึกก้องดังขึ้น กองทัพกบฏหลายพันนายพุ่งทะยานลงจากยอดเขา เขาเป่ยเจ้าไม่ได้สูงชันนัก โดยรวมเป็นลาดเขาที่ทอดยาว ไม่มีหน้าผาหรือผาหินขวางกั้น พวกเขาจึงบุกไปตามแนวเขาจนถึงหุบเขาริมธารได้
ปัญหาใหญ่ที่สุดคือ ลาดเขาที่เพิ่งถูกไฟเผายังมีเปลวไฟลุกอยู่หลายแห่ง นับเป็นบททดสอบไม่น้อยสำหรับพวกเขา
กองกำลังราวเจ็ดพันนายนี้ ส่วนหนึ่งเป็นนักรบพลีชีพของหย่งเย่ อีกส่วนเป็นคนสนิทที่หลินหย่วนถู่นำมาจากชายแดนตะวันออก รวมกันเกือบเจ็ดพันคน และล้วนเป็นทหารชั้นยอด