รัตติกาลล้ำลึก อากาศภายในห้องคล้ายหยุดนิ่ง
สายตาของหลิงชวนหนักแน่นราววัตถุ ทอดลงบนองค์ชายสาม แววตาเร่าร้อนคู่นั้นทำให้องค์ชายผู้ชินกับการหมุนเวียนในวังวนอำนาจ บังเกิดความเกรงขามจากก้นบึ้งหัวใจเป็นครั้งแรก
แรงกดดันไร้รูปแผ่ซ่านในพื้นที่คับแคบ กระทั่งแสงเทียนบนโต๊ะยังดูสลัวลงหลายส่วน
“องค์ชาย...” เนิ่นนาน หลิงชวนจึงเอ่ยปาก น้ำเสียงสงบจนน่าขนลุก “ท่านทราบหรือไม่ ภรรยาของข้าหลิงชวนเป็นผู้ใด”
ลูกกระเดือกขององค์ชายสามขยับเล็กน้อย ตอบอย่างระมัดระวัง “ข้าทราบ เป็นบุตรีสุดที่รักของแม่ทัพใหญ่ซู อดีตผู้บัญชาการกองทัพแนวใต้ คุณหนูซูหลี”
น้ำเสียงของหลิงชวนพลันเย็นเยียบ เสริมด้วยคำถามที่มิอาจหลีกเลี่ยง “เมื่อทราบ เหตุใดพ่อตาของข้าจึงตาย องค์ชายก็คงรู้แก่ใจดีมิใช่หรือ”
“ข้า...” องค์ชายสามติดขัด นิ้วในแขนเสื้อกำแน่นโดยไม่รู้ตัว
เขาจะไม่รู้ได้อย่างไร คดีใหญ่ที่สะเทือนราชสำนัก แม้ผ่านไปหนึ่งปียังเป็นข้อห้ามในราชสำนักที่มิอาจเอ่ยถึง
“องค์ชาย เมื่อพูดมาถึงเพียงนี้ ข้าขอพูดตรงๆ เหตุที่ข้าหลิงชวนยังนำพี่น้องอยู่ชายแดน กินลมตากหิมะ รักษาประตูแผ่นดิน สิ่งที่ข้าพิทักษ์ไม่เคยใช่บัลลังก์สกุลโจวของพวกท่าน หากแต่เป็นมรดกของชนชาติบนผืนแผ่นดินนี้ เป็นเรือนของราษฎรนับพันหมื่น” น้ำเสียงเขากังวานดุจเหล็กกล้า ทุกคำราวกับเคาะลงบนหัวใจองค์ชายสาม