‘แผนร้อยเล่ห์พิษร้ายพันประการ สุดท้ายคิดคำนวณหมดก็ว่างเปล่า!’
อักษรเพียงสิบกว่าตัว กลับแทงใจดั่งลูกธนูนับหมื่น ทำให้เขาอึดอัดใจแน่นหน้าอก สำหรับเขาแล้ว นี่คือการเยาะเย้ยอย่างโจ่งแจ้งไม่ปิดบัง
ผ่านกระดาษแผ่นบางนี้ ราวกับเขามองเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มเยาะของหลิงชวน
“หลิงชวน ข้า ลู่เฉินเฟิง วันนี้ขอสาบาน ต้องฆ่าเจ้าด้วยมือตนเอง!” ลู่เฉินเฟิงกัดฟันพูดออกมาประโยคหนึ่ง น้ำเสียงเย็นเยียบราวกับมาจากหุบเหวนรกชั้นเก้า
เขามักไม่แสดงอารมณ์บนสีหน้า ในสายตาคนอื่น เขาดูเหมือนคนไร้ความรู้สึก แต่วันนี้ เขากลับโกรธจริงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
“ท่านแม่ทัพ!” หานหยาที่อยู่ข้างกายเดินเข้ามา อยากจะดูว่าบนจดหมายเขียนอะไรไว้ ถึงทำให้แม่ทัพของตนโกรธถึงเพียงนี้
แต่พอเขาเงยหน้าไป กระดาษในมือลู่เฉินเฟิงก็แตกสลายอย่างไร้เสียง กลายเป็นเศษกระดาษเล็ก ๆ นับไม่ถ้วน
ทว่าเศษกระดาษเหล่านั้นไม่ได้ปลิวหายไป กลับถูกพลังปราณของเขาดึงดูด รวมตัวกันใหม่ ประกอบเป็นรูปดาบเล่มหนึ่ง
ลู่เฉินเฟิงยกมือปัดไป ดาบที่ประกอบจากเศษกระดาษพุ่งตรงไปยังเว่ยฉงซาน
ดาบเล่มนั้นแม้จะรวมกันจากกระดาษบาง ๆ แต่เมื่อถูกพลังปราณอัดแน่น รอบกายมีแสงดาบคมกริบปกคลุม ราวกับจะฉีกมิตินภาออกเป็นเสี่ยง ๆ
ความเร็วดาบพุ่งเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ในชั่วพริบตาก็ข้ามระยะหลายสิบจ้างไปได้ เว่ยฉงซานสัมผัสได้ถึงเจตนาฆ่าที่ซ่อนอยู่ในดาบนี้ตั้งแต่ยังอยู่ไกล ๆ
เผชิญกับการโจมตีด้วยความโกรธของผู้แข็งแกร่งขั้นเก้าชั้น เขาไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย ง้าวยาวในมือแทงออกไปอย่างรุนแรง ปลายง้าวห่อหุ้มด้วยพลังปราณมหาศาล นี่คือท่า ‘ฟ้าผ่าสะเทือนสุริยา’ ในตระกูลเว่ย