อวิ๋นซูหลานกับหลิงชวนสบตากัน แอบจดจำใบหน้าคนที่ตอบสนองรุนแรงที่สุดไว้ในใจทีละคน
ที่จริงนี่คือแผนการที่หลิงชวนและอวิ๋นซูหลานเพิ่งปรึกษากันลับ ๆ คนหนึ่งเล่นบทหน้าแดง อีกคนเล่นบทหน้าขาว อาศัยบททดสอบความเป็นความตาย บีบให้คนสนิทอ๋องซู่ที่ซ่อนตัวอยู่เผยตัวออกมา
วิธีนี้แม้ไม่ถึงกับแยบยล แต่กลับได้ผลยิ่งนัก
ต่อหน้าชีวิตและความตาย คนสนิทที่จงรักภักดีต่ออ๋องซู่จนสุดหัวใจ สุดท้ายก็อดรนทนไม่ไหว กระโจนออกมาเอง แม้ว่ากองกำลังกบฏนี้จะถูกทำลายลงแล้ว ไม่เป็นภัยคุกคามมากอีกต่อไป แต่ความระมัดระวังนำพาสู่ความปลอดภัย หากไม่ขจัดภัยแฝงเหล่านี้ให้สิ้นซาก หลิงชวนก็ไม่อาจวางใจได้
ต่อมา บรรดาแม่ทัพกบฏก็เข้าแถวยาว เดินไปที่โต๊ะของอวิ๋นซูหลานตามลำดับ จับพู่กันเขียนชื่อสามชื่อ จากนั้นทหารคนสนิทก็เก็บกระดาษไป คนถัดไปค่อยเขียนลงบนกระดาษเปล่า ไม่รบกวนกัน
แต่ละคนเขียนได้มากสุดเพียงสามชื่อ จะเขียนแค่หนึ่งหรือสองชื่อก็ได้ และทุกคนยืนอยู่ห่าง ๆ นอกจากคนเขียนแล้ว ไม่มีใครรู้ว่าบนกระดาษเขียนชื่อใคร
ไม่นาน คนส่วนใหญ่ก็เขียนเสร็จ เหลือเพียงสิบกว่าคน ยังไม่ยอมขึ้นหน้าไป มีแต่จ้องมองหลิงชวนและอวิ๋นซูหลานด้วยความระแวง สีหน้าลังเลและหวาดระแวง
เห็นภาพนี้ ใจของหลิงชวนก็มีข้อสรุปแล้ว
สุดท้ายคนเหล่านี้ก็จำเป็นต้องเดินไปที่โต๊ะ เขียนชื่อลงไปคนละสามชื่อ
ต่อจากนั้น หลิงชวนก็บัญชาให้ทหารคนสนิทพาแม่ทัพกบฏทั้งหมดออกไป แยกควบคุม ไม่อนุญาตให้ติดต่อกัน