กองทหารต้องห้ามมาไวดุจสายลม เพียงชั่วครู่ ลานบ้านก็กลับคืนสู่ความเงียบสงัดอีกครั้ง
ทันใดนั้น ขุนนางกว่าสิบนายที่เหลือก็คุกเข่าลงกับพื้นพร้อมกัน เสียงโขกศีรษะดังขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า
“ท่านท่านเสนาบดี หากท่านไม่ลงมือ ก็ไม่ทันการณ์แล้วจริง ๆ!” ทุกคนเอ่ยปากวิงวอนเป็นเสียงเดียวกัน น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความสิ้นหวัง
หวงเฉียนหู่ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน เดินช้า ๆ ไปยังริมหน้าต่าง แสงตะวันในฤดูใบไม้ร่วงสาดส่องลงบนใบหน้าเปื้อนริ้วรอยของเขา ทอดเงาลึกล้ำ
เขามองลงไปยังขุนนางที่คุกเข่าเต็มพื้น แววตาล้ำลึกดั่งบ่อน้ำโบราณพันปี:
“พวกเจ้า… อยากเป็นขุนนางชั่วที่สร้างความวุ่นวายแก่ราชสำนักในบันทึกประวัติศาสตร์จริง ๆ หรือ?”
คำพูดนี้หลุดออกมา ทั้งลานก็เงียบสงัด
ทุกคำถวายคำแนะนำที่จวนจะหลุดจากปากล้วนถูกกล้ำกลืนกลับไป ทุกคนเงยหน้าขึ้น สายตาร้อนแรงจับจ้องไปยังร่างชราที่กำลังยืนอยู่ริมหน้าต่าง บรรยากาศในอากาศอบอวลไปด้วยความอึดอัดที่แทบทำให้หายใจไม่ออก
สายตาของหวงเฉียนหู่ทอดข้ามเหล่าขุนนางที่คุกเข่าอยู่ ราวกับทะลุผ่านม่านแห่งกาลเวลา หวนกลับไปยังวัยเยาว์อันเนิ่นนานและขมขื่น แสงตะวันที่เฉียงส่องเข้ามาในลานบ้าน ส่องให้ปานสีน้ำตาลเข้มบนใบหน้าเขาเด่นชัดเป็นพิเศษ ราวกับรอยประทับที่กาลเวลาสลักไว้
“ชาติกำเนิดของข้า หวงเฉียนหู่ ต่ำต้อยกว่าผู้ใดในพวกเจ้าที่นั่งอยู่ที่นี่…” น้ำเสียงของเขาสงบนิ่ง แต่แฝงพลังที่เจาะทะลวงหัวใจ “เพิ่งครบเดือนก็สูญเสียบิดา เมื่ออายุสามขวบ มารดาก็จากไปเช่นกัน เป็นซิ่วไฉแก่ขาเป๋ผู้หนึ่งที่เก็บข้าไปเลี้ยง ตั้งแต่นั้นมา ข้าต้องช่วยผ่าฟืน ตักน้ำทุกวัน เพียงเพื่อแลกกับเศษอาหารเหลือเดน…”