“ข้าเห็นแวบเดียวก็รู้ว่าเด็กนั่นเป็นเนื้อนาเหล่าทหาร จึงตกลงรับไว้!” เสียงของเกาต้าเฉิงทุ้มต่ำแหบพร่า มือที่เต็มไปด้วยด้านหนาด้านแข็งลูบไม้เท้าอย่างไร้จุดหมาย ราวกับมองทะลุกาลเวลากลับไปเห็นเด็กหนุ่มเลือดร้อนในวันวานอีกครั้ง
แววตาของเขาค่อย ๆ สว่างขึ้น พร้อมความภาคภูมิใจที่ยากจะปกปิด: “ความจริงพิสูจน์แล้วว่าสายตาของข้าไม่ผิด! ไอ้หนูนี่ในสนามรบราวกับพยัคฆ์ร้ายหลุดกรง กล้าหาญหาผู้ใดเทียบ แถมยังรู้จักใช้สมอง ใช้เวลาไม่ถึงสิบปี ก็ได้สวมเกราะแม่ทัพที่ทหารกองทัพชายแดนนับไม่ถ้วนเฝ้าฝัน กลายเป็นรองแม่ทัพแห่งจิ้งโจว!”
พูดถึงตรงนี้ จู่ ๆ เขาก็หยุดไปครู่หนึ่ง สายตามองไปไกล เสียงเต็มไปด้วยความเจ็บปวดลึกซึ้ง: “ปีที่ยี่สิบเอ็ดแห่งศักราชเจา-หยวน ช่วงฤดูหนาวจับจิต ฉินเจี่ยนได้เลื่อนเป็นนายกองแล้ว นำพวกเราพี่น้องกว่าพันนาย ตามคำสั่งตัดทางหนีของหูเจี๋ย ศึกครั้งนั้น… สู้กันอย่างขมขื่นเหลือเกิน”
มือของเกาต้าเฉิงกำไม้เท้าแน่นโดยไม่รู้ตัว ข้อนิ้วซีดขาว: “หุบเขาหมาป่าหิมะ พวกเราพันกว่านายสู้กับโจรเฮ่อสองพันกว่านาย เต็มสามวันเต็มคืน สุดท้ายพี่น้องพันกว่านาย เหลือแค่ร้อยกว่านายที่ยังยืนหยัดได้!” น้ำเสียงของเขาสะอื้น “พี่น้องหลายนายหมดแรงล้มลงบนหิมะ ผล็อยหลับไป ทั้งที่ยังอยู่ในสนามรบ หลับไปแล้วกลับไม่ได้ตื่นอีกเลย… กลายเป็นประติมากรรมน้ำแข็งทั้งเป็น!”
เขาตบขาพิการของตนอย่างแรง หัวเราะขื่น: “ขาซ้ายข้างนี้ ก็ถูกธนูยิงในศึกนั้น เสียเลือดมากไป ถูกหิมะเกาะจนแข็ง ข้าเป็นคนให้ไอ้หนูนั่นตัดมันทิ้งเอง!”