"ท่านเปียวฉ่าง พี่สวนจื่อบอกว่าฝ่ายตรงข้ามมีผู้แข็งแกร่งยุทธ์ เราเร่งไปตอนนี้เกรงว่าทำได้แค่เก็บศพพวกเขา!" ฉือฉ่างผู้หนึ่งเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงลังเล "แล้วผู้น้อยยังกังวลว่านี่จะเป็นกับดักที่ข้าศึกวางไว้ หลอกล่อให้เรารุดไปหรือไม่!"
ได้ยินดังนั้น สวนจื่อก็อดใจเต้นรัวไม่ได้ รีบมองไปยังเปียวฉ่างหลูอี้ซิ่น
คนหลังทอดตามองเบื้องหน้า น้ำเสียงหนักแน่นว่า "ต่อให้เป็นเพียงการเก็บศพ พวกเราก็ต้องไป กองนกเค้าแมวรัตติกาลไม่มีแบบอย่างการทอดทิ้งพี่น้องร่วมกอง ไม่เคยมีในอดีต และจะไม่มีในวันหน้า!"
"ส่วนจะเป็นกับดักหรือไม่ ข้าไม่สนใจมากขนาดนั้นแล้ว พอดีจะได้ประมือกับกาโลหิตในตำนาน สมคำร่ำลือหรือไม่!" หลูอี้ซิ่นเอ่ยจบก็สะบัดแส้ม้าอย่างแรง ปลายแส้ดังปังกลางอากาศ ม้าศึกใต้กายพุ่งทะยานดั่งเกาทัณฑ์หลุดจากสาย
หลูอี้ซิ่นไม่รู้ว่า กองทัพกาโลหิตได้แผ่ตาข่ายขนาดใหญ่รอบนอกหินเพลิงไว้แล้ว รอเพียงกองกำลังหนึ่งกองน้อยของเขาให้บุกเข้าไป
เบื้องหลังหลูอี้ซิ่นมีสมาชิกกองนกเค้าแมวรัตติกาลกว่าสี่สิบนาย หน่วยย่อยอีกหลายหน่วยกระจายอยู่ทั่วตอนใต้ของทุ่งหญ้าถ่าลา เมื่อได้รับข่าวต่างออกเดินทางมุ่งสู่หินเพลิงทันที
พวกเขาท่องเที่ยวนอกด่านตลอดปี คุ้นเคยกับภูมิประเทศแถบนี้แจ่มแจ้ง หุบห้วยทุกสาย เนินดินทุกหย่อม ล้วนประจักษ์แก่ใจ