"อะไรคือจูสี่โกวห้า ข้าไม่เคยได้ยิน! หากเจ้ายังกล้ารบกวนความสำราญของคุณชายผู้นี้อีก ข้าจะไม่ละเว้นเจ้า!" เสียงของบุรุษซอมซ่อนั้นเอื่อยเฉื่อย ราวกับกำลังกล่าวถึงเรื่องเล็กน้อยที่ไม่สลักสำคัญ
เมื่อถูกเหยียดหยามเช่นนี้ จูอวี้ฉีก็อ้าปากคำรามด่าทอ "เจ้า..."
ทว่าคำพูดเพิ่งหลุดจากปาก ก็รู้สึกเจ็บแปลบที่แก้ม เห็นบุรุษซอมซ่อนั้นกวัดแกว่งกระบี่เหล็กฟาดลงบนแก้มของเขาอย่างแรง
"เพียะ!"
เสียงกระทบที่คมชัด ทำให้ทั่วทั้งชั้นบนสุดเงียบงันไปชั่วขณะ
จูอวี้ฉีร้องโหยหวน กุมแก้มพลางถอยหลังกรูด เลือดไหลจากมุมปาก ฟันถูกตีหลุดไปสองซี่
เขาโซซัดโซเซไปสองสามก้าว ชนเก้าอี้ด้านหลังล้มระเนระนาด อยู่ในสภาพน่าอนาถยิ่ง
บุรุษซอมซ่อไม่สนใจเขาอีก เก็บกระบี่เหล็กวางบนโต๊ะ จากนั้นยกจอกสุราขึ้นกล่าวกับคุณชายชุดเขียวว่า "ท่านพี่ อย่าให้แมลงวันที่บินว่อนอยู่รอบตัวมาทำลายความสำราญในการดื่มสุราของเราเลย"
น้ำเสียงของเขาเรียบง่ายดั่งเมฆและสายลม ราวกับเมื่อครู่เพียงแค่ปัดยุงที่ส่งเสียงหึ่งๆ ให้กระเด็นไป
"ฮ่าๆๆ... ท่านพี่กล่าวถูกต้องนัก!" คุณชายชุดเขียวก็ยกจอกสุราขึ้น ชนกับอีกฝ่าย แล้วดื่มหมดจอกอีกครา
ท่วงท่าที่ไม่สนใจใครนั้น บาดลึกยิ่งกว่าคำพูดใดๆ
คนที่นั่งโต๊ะข้างๆ ต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ชั่วขณะหนึ่งกลับไม่มีผู้ใดกล้าลุกขึ้นอีก
คุณชายสกุลหยวนมีสีหน้าเขียวคล้ำ พัดในมือถูกบีบจนดังกร็อบๆ แต่เมื่อมองดูใบหน้าของจูอวี้ฉีที่บวมราวกับหัวหมู สุดท้ายก็ไม่กล้าเข้าไปด้วยตนเอง