ในป่าสนน้ำมัน เหล่าสี่หมู่ของกองนกเค้าแมวรัตติกาลตั้งการ์ดระวังเต็มที่ สายตาจับจ้องความเคลื่อนไหวนอกป่าอย่างตื่นตัว
แม้ศึกครานั้นจะสร้างความเสียหายหนักหน่วงแก่กองทัพกาโลหิต แต่กำลังพลสองฝ่ายก็ยังห่างชั้นกันอย่างมาก
อีกทั้งแผนการล่อศึกให้หลงกลนั้น เมื่อได้ใช้ไปแล้วคราหนึ่ง ฝ่ายตรงข้ามก็ต้องระแวดระวังขึ้นเป็นธรรมดา
ด้วยกำลังและความเจนจัดของกองทัพกาโลหิต ต่อจากนี้พวกเขาจะต้องรุกคืบอย่างมั่นคง ไม่เปิดช่องว่างให้อีก ในยามนั้น สิ่งที่รอคอยกองนกเค้าแมวรัตติกาลอยู่คงมีเพียงหนทางเดียวคือศึกตาย
ทว่า สิ่งที่สร้างความฉงนแก่หลูอี้ซิ่นคือ กองทัพกาโลหิตมิได้โจมตีเข้ามาในทันที เขากำลังคะเนเจตนาของอีกฝ่าย ในขณะนั้นเอง ทหารคนสนิทหลายนายก็วิ่งมาส่งข่าว
“เปียวฉ่าง! กองทัพกาโลหิตกำลังเก็บเข็มสนและใบไม้แห้งข้างนอก ดูท่า...จะเผาป่า!”
สีหน้าหลูอี้ซิ่นแปรเปลี่ยนทันที ใจทรุดวูบ สิ่งที่เขากังวลที่สุด มาถึงแล้วในที่สุด
เขาสูดลมหายใจลึก บังคับให้ตนใจเย็นลง “แจ้งคำสั่งไป! ทุกคนเร่งมือเก็บกวาดใบไม้แห้งบนพื้นให้เร็วที่สุด จากนั้นขุดสนามเพลาะในป่า ขุดให้ลึกเท่าที่จะขุดได้!”
“รับคำสั่ง!”
ทหารคนสนิททั้งสี่รับรู้ถึงเหตุการณ์เร่งด่วน เร่งฝีเท้าวิ่งไปยังทิศทางของแต่ละหมู่
ครั้งก่อนในสำนักศึกษาอวิ๋นโจว หลิงชวนเคยสอนการรับมือการโจมตีด้วยไฟในภูมิประเทศต่างๆ ไว้
ในสถานการณ์เบื้องหน้านี้ สิ่งเดียวที่พวกเขาพอทำได้คือถางแนวกันไฟในป่า ขจัดใบไม้แห้งและเชื้อเพลิงให้หมดจด เพื่อสกัดการลามของเปลวเพลิง