ฉู่ซุ่ยเหลียง เจียวเลี่ยซาน และคนอื่นๆ ต่างยกจอกขึ้นคารวะ ก่อนรินสุราลงบนพื้น เพื่อคารวะดวงวิญญาณทหารผู้สละชีพ
จากนั้น ฉู่ซุ่ยเหลียงรินสุราเต็มจอกอีกครั้ง กล่าวกับหลิงชวนว่า “ท่านแม่ทัพหลิง สุราจืดจางเพียงจอกนี้ แสดงถึงความขอบคุณของข้า!”
“ท่านแม่ทัพฉู่กล่าวเกินไปแล้ว!” หลิงชวนยกจอกตอบ “แม้กองทัพอวิ๋นโจวจะสังกัดกองทัพฝ่ายเหนือ แต่พวกเราล้วนเป็นกองทัพชายแดนแห่งต้าโจว ปกป้องพรมแดน พิทักษ์ราษฎร หาได้แบ่งแยกซึ่งกันและกัน ยิ่งไปกว่านั้น พวกหูเจี๋ยบุกชายแดนตะวันตก เป้าหมายสุดท้ายก็คือการหมายปองชายแดนเหนือของเรา เหตุผลที่ว่าริมฝีปากแตกฟันก็หนาว พวกเราย่อมเข้าใจดี!”
กล่าวถึงตรงนี้ หลิงชวนกวาดตามองเยวียนชิงฟางอย่างแนบเนียน ก่อนเงยหน้าดื่มสุราในจอกจนหมดสิ้น
ผู้คนในที่นั้นล้วนเป็นคนที่มีความคิดความอ่านเป็นเลิศ ย่อมเข้าใจถึงนัยที่แฝงอยู่ในคำพูดนั้น ทว่ากลับไม่มีผู้ใดเปิดโปง
ทุกคนดื่มสุราจนหมดจอก ต่างพากันนั่งลง
ฉู่ซุ่ยเหลียงมีสีหน้าเคร่งขรึมลงทันที จู่ๆ ก็ตะคอกเสียงขรึมว่า “เยวียนชิงฟาง!”
เยวียนชิงฟางเพิ่งนั่งลงอย่างมั่นคง เมื่อได้ยินก็รีบลุกขึ้นประสานมือคำนับและกล่าวว่า “แม่ทัพน้อยอยู่ที่นี่!”
“เจ้ารู้ตัวหรือไม่ว่าตนผิด?” ฉู่ซุ่ยเหลียงเบิกตาขึ้นด้วยความโกรธ รอบกายแผ่ไอเย็นยะเยือกพร้อมเจตสังหารที่เหน็บหนาว พุ่งตรงเข้าใส่
เยวียนชิงฟางใจสั่นสะท้าน รู้ว่าช่วงเวลาแห่งการพิพากษาของตนมาถึงแล้ว เขารีบเดินเข้าไปกลางห้องโถง ก้มหน้าตอบว่า “เรียนท่านแม่ทัพฉู่ ซื่อสัตย์ที่ไม่ได้ส่งกำลังไปช่วยเหลือทันท่วงที ถือเป็นความผิดพลาดจริงๆ ขอท่านแม่ทัพฉู่ลงโทษด้วย!”
ทันใดนั้น หลิงชวนค่อยๆ ลุกขึ้น หยิบจดหมายลับฉบับหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ สายตากวาดมองเยวียนชิงฟาง ก่อนถามอย่างเรียบเฉยว่า “ท่านแม่ทัพเยวียนยังจำได้หรือไม่ เมื่อช่วงก่อนรุ่งสางของเมื่อวาน ท่านส่งคนมามอบจดหมายลับนี้ให้ข้า?”