หาใช่เพราะเขาเกียจคร้านในกิจการบ้านเมืองไม่ แต่เป็นเพราะเมื่อเขาได้รับช่วงต่อนั้น ต้าโจวก็ป่วยหนักถึงขั้นอาการสาหัสอยู่แล้ว เขาปรารถนาจะรักษา แต่ก็รู้แก่ใจดีว่า ขณะนั้นตนเพิ่งขึ้นครองราชย์ หากรีบร้อนเกินไป มีแต่จะเร่งให้อาณาจักรดับสลายเร็วขึ้น
เขาจึงได้แต่เก็บงำความแค้นไว้ในอก แบกรับความอัปยศ พร้อมทั้งวางหมากในที่ลับ เพียงเพื่อยืดลมหายใจให้อาณาจักรนี้
ทว่า ขณะเขาวางหมากในเงามืด อำนาจของศัตรูก็เติบใหญ่ขึ้นทุกวัน เมื่อเขาลงมืออย่างเด็ดขาดในที่สุด หมายจะเชือดเนื้อที่เน่าเปื่อยและขจัดพิษร้ายของอาณาจักร เหล่าพี่น้องของเขากลับลอบแทงข้างหลังในยามคับขันที่สุด
บัดนี้ อาณาจักรมาถึงช่วงเวลาแห่งความเป็นความตายแล้ว
หากเดินพลาดแม้แต่ก้าวเดียว ก็ต้องดิ่งสู่ห้วงอเวจีไม่มีวันหวนคืนเป็นแน่
เนิ่นนานนัก ฮ่องเต้จึงระบายลมหายใจยาวเฮือกหนึ่งแล้วตรัสว่า “ข้าว่า เจ้าจด!”
“พ่ะย่ะค่ะ!” องค์ชายใหญ่ตอบรับทันควัน
“มีรับสั่งถึงแม่ทัพต่งฉีหรานแห่งโยวโจว แม่ทัพเฉินเหวินหย่วนแห่งจิ้นชวน แม่ทัพสวี่จือไป๋แห่งติ้งโจว และแม่ทัพเจ้าฉิงแห่งยงโจว ให้แต่ละทัพระดมพลหนึ่งหมื่นนาย เข้าขัดตาทัพกบฏเซียวอ๋อง!” พระสุรเสียงของฮ่องเต้อ่อนแรง เห็นได้ชัดว่าไม่ธรรมดาอย่างที่หมอหลวงกราบทูล
โจวชางจดจำอย่างตั้งใจ แต่แล้วก็เอ่ยถามด้วยความสงสัยว่า “เสด็จพ่อ บัดนี้ระดมพลจะทันการหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
เพราะกว่าพระบัญชาจะถึงหัวเมืองโดยรอบ แล้วรวบรวมเสบียงกรังและเดินทัพ ล้วนต้องใช้เวลา ถึงตอนนั้นกบฏอาจประชิดกำแพงนครแล้วก็เป็นได้
“หากสกัดกลางทางมิทัน ก็ให้ตีกระหนาบหน้าหลังนอกนครเทวะ สังหารพวกมันให้ราบ!” ฮ่องเต้ทรงเสริม