เมื่อกองกำลังของพวกเขาโจมตีเข้ามาจากด้านหลังของค่ายกบฏ ก็ทำให้ฝ่ายกบฏตั้งตัวไม่ทัน อันที่จริง ขณะนี้ค่ายกบฏวุ่นวายไปหมดแล้ว แม้ว่าพวกเขาจะเป็นทหารชั้นยอดที่อ๋องอันทุ่มสุดตัวฝึกฝนมา แต่เมื่อเผชิญหน้ากับกองกำลังหลักของสวี่จือไป๋แห่งติ้งโจว ก็ยังด้อยกว่าอยู่ดี
หากไม่ใช่เพราะพวกเขามีข้อได้เปรียบด้านจำนวนกำลังพล เกรงว่าตอนนี้คงพ่ายแพ้แตกกระจายไปแล้ว
เมื่อเห็นว่าโจมตีเท่าไรก็ไม่สำเร็จ ฝ่ายกบฏจึงเริ่มระดมกำลังจากค่ายทหารรอบข้างมาสนับสนุน แต่น่าเสียดาย กำลังส่วนใหญ่รอบด้านล้วนถูกกองกำลังสี่สายของลั่วชิงอวิ๋นและแมลงวันตรึงไว้แน่นหนา ไม่สามารถถอนตัวออกมาได้เลย
"อ๋องอันสิ้นชีพแล้ว ยอมจำนนไม่ฆ่า!"
พร้อมกับเสียงตะโกนกึกก้องดังขึ้น ทหารกบฏทั้งหมดก็หันมามองทางนี้โดยไม่รู้ตัว เมื่อพวกเขาเห็นธงอักษร 'อัน' บนยอดคันธงหายไป กลับมีศีรษะเปื้อนเลือดและฉลองพระองค์ลายงูเหลือมเปื้อนเลือดห้อยอยู่แทน จิตใจของทุกคนพลันเยือกเย็นลงทันที
ฟ่านฉีซานมองเห็นฉลองพระองค์ลายงูเหลือมและศีรษะบนคันธงเช่นกัน แม้จะไกลเกินกว่าจะเห็นหน้าตาของศีรษะนั้นชัด แต่ฉลองพระองค์ลายงูเหลือมเปื้อนเลือดนั่นเป็นของจริงแน่นอน เขารู้ดีว่า อ๋องอันคงถูกตัดศีรษะไปแล้วเก้าส่วนสิบ
เมื่อรู้ว่าสถานการณ์สิ้นหวังแล้ว เขากำลังจะถอนตัวหนี อย่างไรก็ตาม สวี่จือไป๋ได้จับจ้องเขาไว้แล้ว
"กบฏทรยศจะหนีไปไหน!" สวี่จือไป๋ตะโกนก้อง แม้ร่างจะเปื้อนเลือดและมีบาดแผลหลายแห่ง แต่ก็ยังห้าวหาญผิดปกติ ยกทวนจันทร์เสี้ยวไล่ตามฟ่านฉีซานไป