“เปรี้ยง!”
เสียงเหล็กกระทบกันดังก้อง พานเฟ่งหวู่รู้สึกเพียงราวกับภูเขาทั้งลูกทับลงบนดาบในมือ ในวินาทีนั้น แสงดาบอันเจิดจ้าก็ระเบิดออกมาปกคลุมร่างของเขา
“แผล็บ ๆ ๆ…”
ร่างกายของพานเฟ่งหวู่ถูกเฉือนเปิดออกเป็นทางยาว กระบวนแสงดาบราวสายฟ้าแลบวิ่งไปมาบนกายเขา ผ่านที่ใด กายก็แตกออก เลือดสาดกระเซ็น
ในขณะนั้น การโจมตีของพานหยุนหลงก็มาถึงเช่นกัน เพียงเห็นคมดาบตวัดขึ้นจากเบื้องล่างวาดเป็นเส้นโค้งเย็นเยียบเข้าปกคลุมร่างเหยียนเฮ่อเจ้า
เผชิญหน้ากับดาบนี้ เหยียนเฮ่อเจ้าก็ไม่หลบเลี่ยงเช่นกัน เขาหันกายอย่างสุขุม แล้วยื่นนิ้วหนึ่งออกไปชี้ยังแสงดาบนั้น
เห็นภาพนี้ ทั้งพานหยุนหลงผู้เป็นคู่ต่อสู้และอีกสี่คนที่ยืนอยู่ไม่ไกลล้วนเบิกตากว้าง พวกเขารู้ดีว่าเหยียนเฮ่อเจ้าใช้วิชานิ้วพญายม
แต่สิ่งที่พวกเขาไม่อาจเข้าใจได้คือ นิ้วนี้มองดูอย่างไรก็ธรรมดาสามัญ ถึงขั้นมองไม่เห็นแม้แต่เสี้ยวพลังปราณหมุนเวียน เขาจะต้านทานดาบนี้ได้จริงหรือ?
“ตูม…” คำตอบถูกเฉลยในไม่ช้า!
เพียงปลายนิ้วสัมผัสกับแสงดาบนั้น แสงเรืองรองเจิดจ้าก็เปล่งออกจากปลายนิ้ว ราวกับสิ่วเหล็กทุบน้ำแข็งบาง กลับทำลายแสงดาบนั้นลงได้อย่างง่ายดาย
ในเวลาเดียวกัน พานหยุนหลงรู้สึกเพียงพลังอันเกรี้ยวกราดราวคลื่นยักษ์ถาโถมลงบนดาบในมือ พลังปราณอันน่ากลัวดังน้ำเชี่ยวกรากซัดเข้ามา ฉีกแขนทั้งสองของเขาขาดในชั่วพริบตา เป็นแผ่นเนื้อเน่าเปื่อยโลหิต
มิหนำซ้ำ นิ้วเรืองรองของเหยียนเฮ่อเจ้าก็มิได้หยุดอยู่เพียงแค่นั้น แต่ยังคงชี้ตรงไปกลางหว่างคิ้วของเขาต่อไป