หลิงชวนหัวเราะเย็นและกล่าวว่า "ข้าเชื่อว่าพวกเขาไม่เคยขึ้นสนามรบ และไม่มีส่วนร่วมในการวางแผนสังหารท่านแม่ทัพหลู!"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ มั่วตู้ก็โล่งใจทันที เหล่าสมาชิกเผ่าเก้อกู้ที่ถูกวงล้อมอยู่ในที่นั้นก็มีสีหน้าเหมือนคนรอดชีวิตจากภัยพิบัติ แต่ในขณะนั้นเอง หลิงชวนก็เอ่ยปากอีกครั้ง
"เช่นนั้น ข้าอยากถามว่า สามีของพวกเขา ลูกชายของพวกเขา บิดาของพวกเขา มีใครบ้างที่เข้าร่วมกองทัพบุกรุกชายแดนเหนือของต้าโจวเรา และสังหารราษฎรต้าโจวของเรา?"
น้ำเสียงของหลิงชวนเย็นเยียบ สายตาคมกริบ จ้องเขม็งไปที่มั่วตู้
"เรื่องนี้..."
ไม่ทันที่มั่วตู้จะเอ่ยปาก หลิงชวนก็ถามขึ้นอีกครั้ง "ข้าอยากถามว่า ม้าที่เผ่าเก้อกู้พวกเจ้าเลี้ยงไว้นั้น ถูกนำไปใช้เป็นม้าศึกมากเท่าใด? วัวแกะที่พวกเจ้าเลี้ยงไว้นั้น ถูกนำไปใช้เป็นเสบียงทหารมากเท่าใด?"
"พวกเขาไม่เคยขึ้นสนามรบ แต่หัวลูกศรที่พุ่งใส่ทหารและราษฎรต้าโจวของเรานั้น มีจำนวนเท่าใดที่พวกเขาขัดเกลาขึ้นมาทีละนิด?"
การสอบสวนเป็นชุดทำให้มั่วตู้อ้าปากค้างพูดไม่ออก และทำให้เหล่าสมาชิกเผ่าเก้อกู้ตกอยู่ในความสิ้นหวังอีกครั้ง
"ยิ่งไปกว่านั้น ตามที่ข้ารู้ ท่านแม่ทัพหลูส่งธัญพืชให้พวกเจ้าทุกปี แต่พวกเจ้ากลับตอบแทนคุณด้วยความแค้น บัดนี้เจ้าจะมาบอกข้าว่าพวกเขาบริสุทธิ์งั้นหรือ?"
หลิงชวนไม่สนใจมั่วตู้อีกต่อไป แต่เงยหน้าสายตามองไปทั่วเหล่าทหารม้าเสวียนหยิง
"ข้ารู้ ว่าในหมู่พวกเจ้า หลายคนคิดว่าพวกเขาเป็นราษฎร บริสุทธิ์! การชักดาบเข้าหาพวกเขา พวกเจ้าจะรู้สึกไม่เป็นธรรม!"
"แต่ข้าบอกพวกเจ้าได้เลยว่า ตลอดหลายร้อยปีมานี้ ความทุกข์ทรมานที่ชายแดนเหนือของต้าโจวแบกรับไว้ ส่วนใหญ่มาจากคนที่ดูเหมือนบริสุทธิ์แบบพวกนี้แหละ!"