"ร่างของท่านแม่ทัพหลูอยู่ที่ไหน?" ในขณะนั้นเอง เสียงของหลิงชวนก็ดังขึ้นอีกครั้ง
ได้ยินดังนั้น มั่วตู่อดไม่ได้ที่ดวงตาจะฉายแวววาวราวกับคว้าเชือกเส้นสุดท้ายไว้ได้ รีบตอบกลับไปทันทีว่า "ทูลนายกอง ร่างยังอยู่ที่หุบเขาลวนเหอ!"
"หนทางในหุบเขาลวนเหอนั้น ไปสู่เชิงเขาด้านเหนือของเขาอินซานได้จริงหรือ?" หลิงชวนถามขึ้นอีก
"ใช่ ในฤดูแล้งหลังเข้าฤดูหนาว ทางเส้นนั้นเดินได้!" มั่วตู่พยักหน้ารัวเร็วตอบ
"หาคนที่คุ้นเคยเส้นทางสักสองสามคนนำทาง!" หลิงชวนน้ำเสียงเย็นชา
"ได้ ข้าจะไปจัดการทันที!"
ไม่นาน มั่วตู่ก็นำชายฉกรรจ์หนุ่มหลายคนมา หลิงชวนให้ถังขุยหรานนำทัพสองพันนาย คุมตัวพวกเขาไปยังหุบเขาลวนเหอ
ก่อนออกเดินทาง หลิงชวนกำชับ ให้ส่งหน่วยเล็กเข้าไปสำรวจสถานการณ์ในหุบเขาก่อน แม้ความเป็นไปได้ที่อีกฝ่ายจะใช้กลอุบายเดิมซุ่มโจมตีในหุบเขาจะมีไม่มาก แต่ก็ต้องระมัดระวังไว้ก่อนเป็นดี
ในขณะนั้นเอง จางพั่วหลู่ก็เข้ามารายงาน "นายกอง พบทหารราวสองถึงสามร้อยนายหลบหนีไปทางเหนือ!"
"ฆ่า!"
หลิงชวนพ่นคำเดียวออกมาอย่างไม่ลังเล
"รับบัญชา!" จางพั่วหลู่ประสานมือรับคำ แล้วนำหน่วยติดตามไปทันที
มั่วตู่ตัวสั่นเทาไปทั้งตัว หน้าซีดราวกับคนตาย ร่ำร้องขอความเมตตา "ท่านแม่ทัพ ขอท่านเมตตาเหลือเลือดเนื้อให้เผ่าเหอกู้บ้างเถิด!"
หลิงชวนไม่ตอบ แต่หันไปถามต่อ "วันนั้น นอกเหนือจากราชวงศ์อวี่เหวิน แล้ว ใครอีกบ้างที่ร่วมโจมตีซุ่ม?"
"ทูลนายกอง นอกเหนือจากเผ่าเหอกู้แล้ว ยังมีเผ่าฝูลี่ เผ่าฉื้อกาน เผ่าตงหยวน รวมหกเจ็ดเผ่าที่ร่วมโจมตี!" มั่วตู่ตอบตามความจริง ไม่กล้าปิดบังแม้แต่น้อย