เบื้องหลังคนทั้งสอง กองทหารสองแถวยืนสงบนิ่ง เกราะของพวกเขาแตกต่างจากแบบแผนของต้าโจวอย่างสิ้นเชิง ถักทอจากแผ่นไม้ไผ่สีน้ำตาลเข้มและแผ่นโลหะหม่นแสงประกอบเข้าเป็นชิ้นเดียวกัน โครงสร้างกะทัดรัดและพิกลพิการ แฝงไว้ด้วยความน่าเกรงขามของต่างแดน
ที่เอวของแต่ละคนมีดาบศึกยาวและสั้นเหน็บไว้คนละเล่มอย่างเด่นชัด ดาบยาวรูปร่างคล้ายดาบเหิงเตาแต่มีความโค้งน้อยหนึ่ง ส่วนดาบสั้นนั้นเต็มไปด้วยความแข็งแกร่งดุดัน ราวกับถูกสร้างมาเพื่อการต่อสู้ประชิดตัวโดยเฉพาะ
จากนั้น ม่านของรถม้าที่ประดับประดาอย่างประณีตเกินเหตุ ถึงขั้นอวดฉูดฉาดซึ่งอยู่กลางขบวนก็เปิดออก สตรีผู้หนึ่งย่างเท้าลงมาอย่างเชื่องช้า
เครื่องแต่งกายของนางแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับความพลิ้วไหวสง่างามของสตรีจงหยวน เนื้อผ้าแพรมีสีสันฉูดฉาดจนแทบแสบตาซ้อนทับกันหลายชั้น ราวกับเอาแพรทั้งผืนมาพันห่อร่างกาย
เข็มขัดผืนกว้างผูกเป็นปมขนาดใหญ่และวิจิตรที่ด้านหลัง เรียกว่า ‘ถุง’ ด้านล่างรองด้วยสิ่งค้ำคล้ายหมอนสี่เหลี่ยม ทำให้แนวสันหลังทั้งหมดถูกดึงให้ยืดตรงแข็งทื่อ เผยให้เห็นถึงความเคร่งครัดที่จงใจสร้างขึ้น
ทว่า สิ่งที่ดึงดูดสายตาที่สุด คือใบหน้าของนาง
แป้งสีขาวหนาเตอะราวกับทาปูนฉาบทั่วทั้งใบหน้าและลำคอ ละเอียดแต่ไร้ชีวิตชีวา แสดงออกถึงสีขาวซีดเยี่ยงเครื่องกระเบื้องที่ผิดปกติ
คิ้วเดิมถูกโกนจนหมดสิ้น เพียงแต่ตรงตำแหน่งสูงของกระดูกหน้าผาก ใช้สีน้ำเงินดำบรรจงวาดคิ้วปลอมโค้งบางสั้นสองเส้นราวกับหนวดของตัวไหม ก่อเกิดความประหลาดพิกลอย่างเต็มเปี่ยม
ส่วนริมฝีปากนั้นแต้มให้เล็กแคบอย่างยิ่ง สีแดงฉานดั่งโลหิต ประดับบนใบหน้าขาวดุจหิมะ คล้ายดอกเห็ดพิษที่เบ่งบานเด่นบนลานหิมะ ท่ามกลางความงามวิจิตร กลับทำให้สันหลังวาบเย็น