ทว่าในชั่วพริบตาที่ถังขุยหรานหอกด้ามนั้น กงเปิ่นจั้งเจี้ยมือขวาดั่งสายฟ้าพุ่งออก คว้าด้ามหอกไว้แน่น!
"ปล่อยมือ!" ถังขุยหรานร่างระเบิดพลัง กล้ามเนื้อพองตัว ปราณแท้พลุ่งพล่าน แต่หอกศึกเหล็กชั้นดีกลับอยู่ในฝ่ามืออีกฝ่าย ไม่ขยับเขยื้อน
กงเปิ่นจั้งเจี้ยฉวยโอกาสบุกประชิด หมัดซ้ายไร้สุ้มเสียงประทับลงกลางอกของถังขุยหราน
ปลายหมัดสัมผัสเกราะเหล็กวูบหนึ่ง มวลปราณแท้ดั่งเข็มที่ควบแน่นพลันระเบิด
"ฟู่!"
ถังขุยหรานราวถูกฆ้อนทลายเมืองทุบกลางอก ร่างกระเด็นลอยกลางอากาศหลายจ้าง หลังกระแทกกราบเรืออย่างแรง เกราะอกหนาทิ้งรอยหมัดไว้ชัดเจน เลือดสดพ่นกระอัก สีหน้าซีดขาวในพริบตา เห็นชัดว่าอวัยวะภายในบาดเจ็บสาหัส
กงเปิ่นจั้งเจี้ยสะบัดมือ ทวนด้ามนั้นสั่นสะเทือนในมือ หลานเส้าถังเห็นดังนั้นดวงตาแทบปริ กระบี่มั่วตวัดประกายดาบดุดันเข้าใส่อีกครา
กงเปิ่นจั้งเจี้ยใช้เพียงหอกมือเดียว ปลายหอกกลับดั่งมังกรพิษร้ายหมุนควง ทุกการจิ้ม ปัด เขี่ย แทงอย่างแผ่วเบา กลับแฝงพลังปราณแท้น่าสะพรึงราวคลื่นยักษ์ถล่มภูผา หลานเส้าถังรู้สึกว่าทุกกระบี่ฟันต้องธารเหล็กไหล แรงสะท้อนกลับส่งผ่านด้ามกระบี่ สะเทือนแขนทั้งสองข้างชาหนึบ ง่ามมือแยก เลือดสดไหลรินตามด้ามกระบี่
เขาถอยหลังเจ็ดก้าว แต่ละก้าวฝากรอยเท้าลึกบนดาดฟ้าฟุตปักษ์ ในลำคอเดือดพล่านด้วยรสคาว เลือดแทบพุ่ง ได้รับบาดเจ็บภายในเช่นกัน
ทั้งสามประชิดเข้าใส่ต่อเนื่อง กลับไร้ผู้ใดยืนหยัดในมือกงเปิ่นจั้งเจี้ยเกินสามกระบวนท่า เว้นหลิงชวนที่เคยใช้กลลวงแตะต้องร่างเขาได้ ส่วนหลานเส้าถังกับถังขุยหราน แม้แต่ปลายเสื้อก็มิอาจแตะต้อง