มิยาโมโตะ คุระโนสุเกะ จมอยู่ในวิถีกระบี่หลายสิบปี หยิ่งยโสว่านอกจากปรมาจารย์ กระบี่เซียนแล้ว มองทั่วแดนยามาโตะก็ไม่มีผู้ใดในวิถีกระบี่เทียบชั้นเขาได้
แม้แต่ฮาเซกาวะก็ยังไม่ควรค่าแก่การมอง!
ทว่าบัดนี้ ชายหนุ่มผู้ใช้กระบี่เล่มนี้ กลับฟาดฟันกระบวนท่ากระบี่อันน่าสะพรึงที่แม้แต่เขายังรู้สึกใจสั่น กระบวนท่ากระบี่นั้นแรกเริ่มไม่สะดุดตา ราวกับธารน้ำเล็กๆ
แต่เมื่อมันโหมซัดไปข้างหน้าไม่หยุด ราวกับดูดซับพลังที่มองไม่เห็นระหว่างฟ้าดิน เพียงพริบตาก็รวมเป็นคลื่นยักษ์มโหฬาร ถาโถมเข้าใส่เขาราวกับจะกลืนฟ้าดิน
นี่คือ กระแสน้ำขึ้นน้ำลง ที่ช่างเหล็กแซ่หยางสอนให้ด้วยตนเอง ต่างจากดาบราชายมที่ขโมยเรียนมา ท่านี้ กระแสน้ำขึ้นน้ำลง ช่างเหล็กแซ่หยางสอนตัวต่อตัว แถมหลิงชวนฝึกฝนอย่างหนักทั้งวันทั้งคืนและเข้าใจด้วยตนเอง ไม่โอ้อวดเลยว่า ตอนนี้เขาดูดซับแก่นแท้มาได้เจ็ดแปดส่วน เกือบบรรลุสมบูรณ์
ความเหยียดหยามขั้นสุดในใจของมิยาโมโตะ คุระโนสุเกะ มลายหายสิ้น ไม่หลงเหลืออีกแม้เศษเสี้ยว ไม่กล้าประมาทเลยสักนิด
เห็นเพียงลมปราณทั่วร่างเขาประดุจน้ำหลากจากภูเขา ซัดสาดอัดฉีดเข้าใบมีดเงางามในมือ ลวดลายเส้นโลหิตสีเลือดที่ซ่อนบนสันกระบี่พลันสว่างวาบ เบ่งบานแสงเจิดจ้าอันน่าเวทนาราวกับสุริยันอัสดงร่ำไห้ด้วยเลือด
ที่เขาใช้ในตอนนี้ คือหนึ่งในวิชาลับเฉพาะ... สุริยันอัสดงอัสนีผ่าขุนเขา
ยี่สิบปีก่อน เขาพ่ายแก่กระบี่เซียนเป็นครั้งที่สาม หมดอาลัยตายอยาก นั่งสงบบนยอดเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งยามาโตะเจ็ดวันเจ็ดคืน