อาทิตย์อัสดงดั่งโลหิต สายลมสารทพัดโชย!
กองทัพของหลิงชวนมาถึงใต้เมืองซื่ออวี้ก่อนตะวันตกดินในที่สุด เมืองหลวงของแคว้นไป่จี้แห่งนี้ อย่าว่าแต่จะเทียบกับนครเทวะเลย ต่อให้เป็นเมืองเอกบางแห่งในจงหยวนก็ยังเทียบไม่ได้
มองจากระยะไกล บนกำแพงเมืองยุทธภัณฑ์ตั้งเรียงราย ธงศึกบดบังท้องทุ่ง มองเห็นพระราชวังโอ่อ่าหรูหราภายในเมืองแต่ไกล
ขณะนั้นเอง ข่าวกรองล่าสุดของกองนกเค้าแมวรัตติกาลก็ถูกส่งเป็นความลับมาถึงมือหลิงชวน
ข่าวกรองระบุว่า ภายในเมืองซื่ออวี้ไม่มีกองกำลังของแคว้นต้าเหอ มีเพียงองค์ชายเจ็ดกงฉีซ่านกับองครักษ์ประจำตัว เมื่ออ่านถึงตรงนี้ หลิงชวนก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก
"ท่านแม่ทัพ จะตีเมืองเลยไหม" หลานเส้าถังเดินเข้ามาถาม
ดูออกว่าผู้บัญชาการหน่วยองครักษ์ผู้นี้เองก็เก็บกดความตื่นเต้นในใจไว้ไม่อยู่ เพราะขอเพียงตีเมืองซื่ออวี้ได้ ก็หมายถึงการล่มสลายของแคว้นไป่จี้ และพวกเขาคือขุนศึกคุณอนันต์แห่งศึกนี้ นามจารึกประวัติศาสตร์
หลิงชวนส่ายหน้า พลางกล่าว "ให้พี่น้องตั้งค่ายพัก ใส่เกราะผลัดเปลี่ยนพักผ่อน!"
ชาวบ้านนอกเมืองหนีเข้าป่าหรือไม่ก็ถอยเข้าเมือง มีบ้านเรือนจำนวนมากพอให้พักค้างคืน
ที่ยังไม่เร่งโจมตี ก็เพื่อให้เวลาจี้เทียนลู่ ป่านนี้หน่วยสอดแนมหนึ่งพันของเขาส่วนใหญ่แทรกซึมเข้าเมืองแล้ว ส่วนน้อยกระจายอยู่รอบเมืองซื่ออวี้ ถึงมีกองหนุนมาโจมตี พวกเขาก็รับข่าวได้เป็นพวกแรก