"เป็นเช่นไร? หมาป่าแก่เช่นเจ้า ยังกล้ากัดนายของมันอีกหรือ?" กงฉีซ่านตะคอกเสียงเย็น
เขาไม่ได้เรียกองครักษ์ด้านนอก แต่ปล่อยให้อีกฝ่ายเดินตรงมาหาตน ในแววตาไร้ซึ่งความหวาดกลัว มีเพียงความเหยียดหยามอย่างสุดซึ้ง
"ไอ้สารเลว เจ้าตายซะ!" ฝูหยูหมิงเฉิงคำรามเกรี้ยวกราด ชักมีดสั้นออกมาพุ่งเข้าใส่ทันที
"ฉัวะ..."
เพียงเห็นประกายเย็นวาบผ่านตา กงฉีซ่านไม่ได้แม้แต่จะลุกขึ้น เขาชักดาบซามูไรของตนออกมาปาดขวาง ร่างของฝูหยูหมิงเฉิงชะงักกึก เส้นเลือดสีแดงปรากฏขึ้นบนลำคอ
จากนั้น เส้นเลือดนั้นขยายตัวอย่างรวดเร็ว กลายเป็นน้ำตกเลือดในพริบตา ดวงตาของฝูหยูหมิงเฉิงเบิกโพลง ร่างกายล้มลงอย่างหมดเรี่ยวแรง
"อ๊า..."
องค์หญิงซึ่งเสื้อผ้าไม่เรียบร้อยกรีดร้องลั่น อยากหลบไปด้านข้างแต่ก็หวาดกลัวดาบซามูไรในมืออีกฝ่าย ทำได้เพียงขดตัวสั่นเทาอยู่ในอ้อมกอดของเขา
ฝูหยูหมิงเฉิงล้มลงตรงหน้านาง เลือดอุ่นๆ กระเซ็นใส่ร่างนางจนทั่ว นางถึงขั้นมองเห็นดวงตาของอีกฝ่ายที่ค่อยๆ ไร้ประกาย แต่กลับไม่ยอมปิดลง
"วางใจเถิด ตราบใดที่เจ้าฟังคำองค์ชายผู้นี้ ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า!" กงฉีซ่านกล่าวเรียบๆ แล้วเก็บดาบเข้าฝัก
จากนั้น เขาคว้าผมขององค์หญิงสาวมาดึงขึ้น กดศีรษะนางลงไปยังร่างท่อนล่างของตน พลางกล่าว "เสียอารมณ์นัก รีบมาขจัดโชคร้ายให้องค์ชายผู้นี้..."
เพียงครู่เดียว ร่างกายของกงฉีซ่านก็สั่นสะท้าน ส่งเสียงครางต่ำออกมาจากลำคอ
แต่ในขณะนั้นเอง แววตาขององค์หญิงสาวกลับวาบแววแห่งความโหดเหี้ยม
"อ๊า..."
พร้อมกับเสียงร้องโหยหวนที่ฉีกกระชากหัวใจ ร่างกายของกงฉีซ่านเกร็งแข็งทันที ใบหน้าจากที่เต็มไปด้วยความสราญใจก็บิดเบี้ยว