กลางเวหา คมกระบี่นับพันนับหมื่นส่งเสียงกังวาน แสงคมกระบี่เจิดจ้าฟาดฟันทั้งแนวขวางและแนวตั้ง พุ่งทะยานอาละวาดไปทั่วสารทิศ
ทันใดนั้น กระบี่ยักษ์สายน้ำแขวนก็สลาย น้ำมหาศาลร่วงหล่นจากกลางอากาศ ราวกับสายน้ำแห่งสวรรค์ทะลักลงมา
กลางอากาศ เงาร่างสองสายยืนประจันหน้ากัน คมกระบี่ทั้งหมดเลือนหายไปสิ้น ราวกับภาพสะเทือนฟ้าสะท้านดินเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
“ฮึ่ม!”
ได้ยินเพียงกระบี่ยาวในมือเจี้ยนชีจิ้นส่งเสียงคร่ำครวญ จากนั้นรอยร้าวก็ปรากฏขึ้นบนตัวกระบี่ รอยร้าวนั้นแผ่กระจายไปทั่วทั้งเล่มดุจสายฟ้าแลบในชั่วพริบตา แล้วกระบี่ยาวก็แตกสลายตามไปด้วย
“ท้ายที่สุดก็ยังเอาชนะเจ้าไม่ได้! แต่ได้ใช้กระบวนท่าพิศใกล้ช้ำ ฟ้าคือปลายทาง ข้าก็ไม่เสียดายอีกแล้ว” แววตาของเจี้ยนชีจิ้นเผยประกายเสียดายขึ้นมา
จากนั้นเขาเงยหน้ามองเซียวเจี้ยนหลีแล้วถามว่า “ข้าใคร่รู้นัก กระบวนท่าที่เจ้าสลายพิศใกล้ช้ำ ฟ้าคือปลายทางของข้า มีชื่อว่าอะไร”
“มหาสมุทรรับน้ำทุกสาย!” เซียวเจี้ยนหลีตอบอย่างจริงจัง
“มหาสมุทรรับน้ำทุกสาย... ช่างเป็นมหาสมุทรรับน้ำทุกสายที่ยอดเยี่ยมนัก ฮ่า ๆ ๆ ๆ...” เจี้ยนชีจิ้นหัวเราะเสียงดัง
คมกระบี่แต่ละสายในการฟันกระบี่ของเขาล้วนดุจสายน้ำ ขณะที่กระบี่ยักษ์สายน้ำแขวนของเซียวเจี้ยนหลีเปรียบดังมหาสมุทร เมื่อคมกระบี่ของเขาเข้าสู่กระบี่ยักษ์สายน้ำแขวน ก็ถูกหลอมสลายไปในพริบตา เปรียบประหนึ่งสายน้ำเชี่ยวกรากไหลลงสู่มหาสมุทร กลายเป็นส่วนหนึ่งของท้องทะเลอันไร้ขอบเขต
ทันใดนั้น เสียงแผ่วเบาหลายเสียงก็ดังขึ้น “ฉึก ๆ...”
คมกระบี่เจิดจ้าสายแล้วสายเล่าพุ่งทะลักออกจากร่างของเขา เพียงชั่วพริบตา ร่างของเขาก็ถูกคมกระบี่เหล่านั้นบดขยี้ กลายเป็นหมอกโลหิต