ก่อนหน้านี้ ตอนยังอยู่ที่เมืองเปยซา หลิงชวนก็ได้ส่งคนกลับอวิ๋นโจวไปออกคำสั่ง ให้ม่อสวินนำช่างไม้จากกรมสรรพาวุธรีบมาสนับสนุน แนวคิดเดิมของเขาคือการติดตั้งเกาทัณฑ์สามคันบนเรือรบ เพื่อเพิ่มอำนาจสังหารระยะไกล แต่คาดไม่ถึงว่าจะได้ใช้ก่อนกำหนด
"ใต้เท้า การจะตีเขี้ยวหินที่ได้ชื่อว่าแข็งแกร่งจนไม่มีวันแตกหักนี้ให้แตกได้หรือไม่ ขึ้นอยู่กับท่านแต่เพียงผู้เดียวแล้ว!" หลิงชวนกล่าวกับม่อสวิน
ฝ่ายหลังประสานมือคำนับแล้วเอ่ยยิ้มๆ "ท่านแม่ทัพกล่าวเกินไปแล้ว ผู้น้อยเพียงแต่ทำหน้าที่ของตน ส่วนท่านแม่ทัพต่างหากที่เป็นแกนหลัก!"
บนกำแพงด่านด่านเถี่ยกู่ ทหารโกคูรยอจำนวนมากตั้งแถวเตรียมพร้อมรบ แม้พวกเขาจะอาศัยชัยภูมิอันตรายป้องกัน แต่เมื่อเห็นทหารโจวที่สวมเกราะแข็งแกร่งถืออาวุธคมกริบอยู่นอกเมือง ก็ยังรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาล
ทว่า สิ่งที่ทำให้พวกเขาประหลาดใจคือ ทหารโจวมิได้โจมตีทันที แต่กลับตั้งค่ายพักอยู่นอกเมือง ซึ่งทำให้ผู้บัญชาการโกคูรยอแปลกใจอย่างมาก ชั่วขณะหนึ่งไม่อาจคาดเดาเจตนาของทหารโจวได้
เพราะถึงอย่างไร พวกเขาก็ยกทัพมาไกล จำเป็นต้องไม่มีเสบียงจำนวนมากติดตามมาแน่ วิธีที่ดีที่สุดคือการเร่งรบให้จบโดยเร็ว ใช้สงครามเลี้ยงสงคราม
หรือว่าทหารโจวเห็นว่าด่านเถี่ยกู่ ไม่มีทางตีแตก จึงเตรียมเรียกกองหนุนหรือถอยทัพ?
"เพิ่มกำลังลาดตระเวน หากมีความเคลื่อนไหวใดๆ ให้รีบรายงานข้าทันที นอกจากนี้ ให้ส่งหน่วยสอดแนมออกไป ลาดตระเวนดูความเคลื่อนไหวของพวกมัน!" แม่ทัพใหญ่คิมซองกยูมองดูเต็นท์ผ้าที่เรียงรายของทหารโจวนอกเมือง แล้วเอ่ยสั่ง
"ขอรับ!" รองแม่ทัพประสานมือรับคำ แล้วรีบลงไปถ่ายทอดคำสั่งทันที