ไม่นานนัก บรุษวัยกลางคนร่างสูงใหญ่สวมอาภรณ์สีน้ำเงินเข้มธรรมดาก้าวเร็วเข้าสู่ลานด้านหลัง อายุราวสี่สิบ ใบหน้าคมห้าว สิ่งดึงดูดสายตาที่สุดคือปานสีน้ำเงินดำขนาดใหญ่บนแก้มซ้าย ราวกับลายพยัคฆ์ เสริมอำนาจน่าเกรงขามยิ่งขึ้น
ผู้นี้คือแม่ทัพใหญ่แห่งหลิงโจว หานจิงหู่
“ผู้น้อยหานจิงหู่ คารวะท่านโหวพิทักษ์เหนือ!” เมื่อหานจิงหู่เห็นหลิงชวน ก็ประสานมือทันที แล้วกำลังจะคุกเข่าลงข้างหนึ่งเพื่อทำความเคารพใหญ่แบบในกองทัพ
หลิงชวนลุกขึ้นก่อนแล้ว ก้าวพรวดเข้าไป มือทั้งสองประคองแขนของหานจิงหู่ไว้อย่างมั่นคง ไม่ให้เขาคุกเข่าลง
“ท่านแม่ทัพหาน อย่าได้ทำเช่นนี้เด็ดขาด! ท่านเป็นผู้อาวุโสที่รักษาชายแดนมาหลายปี หลิงชวนเป็นรุ่นหลัง จะกล้ารับความเคารพใหญ่เช่นนี้ได้อย่างไร? อันที่จริงข้าควรไปเยี่ยมคำนับท่านแม่ทัพ แต่น่าเสียดายที่ไม่รู้ว่าแม่ทัพอยู่ที่ใด จึงจำต้องรบกวนให้ท่านย้ายเท้ามาที่นี่ หลิงชวนรู้สึกละอายในใจยิ่งนัก หวังว่าท่านแม่ทัพหานจะให้อภัย!” คำพูดนั้นให้เกียรติหานจิงหู่อย่างเต็มที่ และบรรลุจุดประสงค์ของตนด้วย เรียกได้ว่าไร้ที่ติ
หานจิงหู่ถือโอกาสยืนตรง ใบหน้ามีรอยยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นกลับดูฝืดเฝื่อนอยู่บ้าง
เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ “ท่านแม่ทัพหลิง ข้าไม่เคยคิดเลยว่าจะเกิดเรื่องน่าอัปยศเช่นนี้! ลูกน้องของข้ากล้าปล้นคาราวานค้าของอวิ๋นโจว และยังล่วงเกินเกียรติของท่านแม่ทัพอีก! ข้าหานจิงหู่คุมทัพไม่เข้มงวด นี่มัน...ช่างไร้หน้าที่จะมาพบท่านจริง ๆ!”
หลิงชวนแตะแขนเขาเบา ๆ แล้วเชิญนั่งบนม้านั่งหิน รินน้ำชาให้เขาด้วยตนเอง แล้วกล่าวอย่างจริงใจว่า “ท่านแม่ทัพหานกล่าวเกินไปแล้ว ข้าผู้นี้มาครั้งนี้ มิได้มาเพื่อกล่าวโทษแต่อย่างใด ประการแรก อยากถามถึงต้นสายปลายเหตุ มิให้ทหารของเราทั้งสองแคว้นเกิดความระแวงเพราะเข้าใจผิด จนถึงขั้นใช้กระบี่พิฆาตกัน นั่นจะทำให้คนพวกเดียวกันทุกข์ใจ ศัตรูยินดีปรีดา ประการที่สอง ข้ากับท่านพี่หานไม่ได้พบหน้ากันนาน มีความห่วงใยในใจ อาศัยโอกาสนี้มาสนทนาเรื่องเก่า ๆ กับท่านพี่!”