ซูหลีสีหน้าตกใจ "สามี... ท่านรู้ตั้งแต่แรกแล้วหรือ? เหตุใดจึงไม่เคยถามข้า?"
"ภรรยาไม่เต็มใจบอก ย่อมมีเหตุผลของเจ้า!" หลิงชวนโอบนางเข้ามาในอ้อมแขนเบา ๆ เอ่ยเสียงอ่อนโยน "คืนวันที่เราแต่งงานกันที่หมาฟงโข่ว ชายชุดดำผู้นั้นคือพี่ชายของเจ้าใช่หรือไม่?"
"อืม..." ซูหลีซบหน้าลงบนอกเขา พยักหน้าแผ่วเบา
"เขาคงตั้งใจมาพบเจ้าโดยเฉพาะ ไม่คิดว่าจะถูกข้าพบเข้า!" หลิงชวนยิ้มขมขื่น "ข้าต่างหากที่รบกวนการพบหน้ากันของพวกเจ้าสองพี่น้อง!"
"เมื่อครู่ฝ่าบาททรงตรัสกับข้าว่า เป็นผู้ลอบจัดการส่งพี่ชายออกจากนครเทวะโดยปิดบังทุกคน!" ซูหลีเงยหน้าที่เปื้อนน้ำตา "แผนการทั้งหมดของท่านพ่อก็ทรงแจ้งแก่พี่ชายแล้ว แต่หลังจากแยกจากกันอย่างรีบเร่งที่หมาฟงโข่ว ก็ไร้วี่แววของเขาอีกเลย เมื่อครู่ได้ฟังจากฝ่าบาท เขาไปที่เมืองเทียนฮั่น..." เสียงนางสะอื้น เต็มไปด้วยความกังวล
ซูหลีเล่าสิ่งที่ฝ่าบาทตรัสเมื่อครู่ทั้งหมดให้ฟัง ปรากฏว่าหนึ่งปีก่อน ท่านแม่ทัพซูใช้แผน 'ลงมือก่อนแล้วค่อยทูลรายงาน' ยอมเป็นหมากในกระดานเอง ฮ่องเต้ไม่อาจห้ามปรามได้อีก ได้แต่กัดฟันเดินหมากนี้ต่อไปจนจบ
เพื่อให้ละครเรื่องนี้ดูสมจริงยิ่งขึ้น การยึดทรัพย์ตระกูลซูและกวาดล้างกองกำลังสายใต้ที่ตามมา ฮ่องเต้ล้วนปล่อยไปตามเลย แม้แต่ทรงอนุญาตให้เติมเชื้อไฟอย่างลับ ๆ แต่สุดท้ายก็ทรงทนเห็นสองพี่น้องถูกประหารหรือเนรเทศจริง ๆ ไม่ได้
ซูเหยาในคืนก่อนวันประหารถูกลอบสับเปลี่ยนตัวอย่างลับ ๆ จากนั้นก็ถูกส่งตัวออกจากนครเทวะอย่างเป็นความลับ ตอนที่เขาปรากฏตัวที่หมาฟงโข่ว ก็เป็นเพราะตั้งใจกลับมาเยี่ยมน้องสาวซูหลีโดยเฉพาะ