"อย่าได้เชื่อเขา! หากวางอาวุธลง พวกเราตายแน่!" สวีจี้ไฉตะโกนลั่น พยายามประคองขวัญทหารคนสนิทที่เหลืออยู่
"ข้าหลิงชวนรักษาคำพูด! ก่อนหน้านี้ที่ป้อมฉีซาน กบฏที่วางอาวุธและยอมจำนน ล้วนรอดชีวิต!" หลิงชวนเอ่ยหนักแน่น ตอกย้ำเพื่อขจัดความกังวลของพวกเขา
หยางเจิ้งชิงหัวเราะเยาะเย็นชา เสียงแข็งกร้าว "หลิงชวน เจ้าอย่ามาเสแสร้งที่นี่! อย่างมากก็สู้ให้ปลาตายแหขาด เรา หยางเจิ้งชิง ไม่กลัวเจ้า!"
หลิงชวนยกยิ้มเย็นที่มุมปาก กล่าวเรียบ ๆ "หากจะสู้กันจริง ปลาต้องตายแน่ แต่แห ไม่มีทางขาด เพียงแต่พวกเราล้วนเป็นราษฎรต้าโจว ข้าไม่อยากสร้างเข่นฆ่าเพิ่มอีก"
เมื่อเห็นทั้งสองยังคงดึงดั้น ไร้ท่าทียอมจำนน หลิงชวนจึงถอนหายใจเบา ๆ อย่างจนใจ น้ำเสียงกลับมาเย็นชา "ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ส่งพวกมันไปเกิดเสีย!"
"ฆ่า!" แมลงวันตวาดเสียงดัง พุ่งเข้าใส่เป็นคนแรก
ทหารองครักษ์หน่วยพิเศษกรูตามเข้าไป กระโจนเข้าโจมตีด้วยดาบ
ผู้ที่อยู่กลางกระโจมบัญชาการปกป้องแม่ทัพได้ ย่อมเป็นคนสนิทของหยางเจิ้งชิงกับสวีจี้ไฉ ฝีมือก็ไม่ถึงกับอ่อน หากเทียบกับองครักษ์ของหลิงชวนแล้วยังห่างชั้นกันมาก ไม่เพียงกำลังพลต่างกันมหาศาล พลังรบยิ่งอยู่คนละระดับ
"ปกป้องท่านแม่ทัพ ฝ่าออกไป!" นายกองทหารคนสนิทของกบฏตะโกนลั่น พยายามนำทหารที่เหลือตีฝ่า
"พวกเจ้าหนีไม่รอด ทิ้งชีวิตไว้ที่นี่เถิด!" เสิ่นเจวี๋ยคำราม นำองครักษ์จำนวนหนึ่งเข้าล้อมตาย ล้อมสังหารอย่างดุเดือด
เพียงชั่วครู่ ทหารคนสนิทกบฏกว่าสองร้อยนายถูกสังหารหมดสิ้น หยางเจิ้งชิงกับสวีจี้ไฉถูกองครักษ์จับเป็น ตัวมายังหน้าหลิงชวน