นอกด่าน เนินทรายดำ!
กองทัพพยัคฆ์พิโรธที่หยางเปินนำทัพออกจากด่านประตูเหล็ก ท่องไปในทะเลทรายเวิ้งว้างไร้ขอบฟ้าค้นหาอยู่สองวัน กลับไม่พบแม้เงาเงาของกองทัพโหลวหลาน ต้าฉือ และแคว้นอื่นๆ เลยสักนิด ยิ่งทำให้ในใจของเขาร้อนรนหนักขึ้น
"ท่านแม่ทัพ กองทัพหลายแคว้นนี้เมื่อหลายวันก่อนยังเหิมเกริมกร่างนัก ระรานไปทั่วสารทิศไม่ใช่หรือ? มิทราบว่าได้ข่าวว่ากองทัพเราออกศึก เลยตกใจจนหนีหางจุกตูดไปแล้ว?" เฉาเหลยรองแม่ทัพขี่ม้ามาถึงข้างตัวเขา เอ่ยถามอย่างสงสัย
หยางเปินขมวดคิ้วแน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความฉงน "หน่วยสอดแนมที่กระจายออกไป ยังไม่ส่งข่าวกลับมาจนป่านนี้หรือ?"
พอเอ่ยถึงหน่วยสอดแนม เฉาเหลยก็เหลือบมองนาฬิกาทรายกีบม้าข้างอานม้าโดยไม่รู้ตัว สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย "ไม่ถูก! หากนับตามชั่วยาม หน่วยสอดแนมควรกลับมาแล้ว บัดนี้ล่วงเลยมากว่าหนึ่งชั่วยามแล้ว!"
หยางเปินก็หันไปมองนาฬิกาทราย พบว่าล่วงเลยมาหนึ่งชั่วยามแล้ว ในใจพลันรู้สึกกระตุกวูบ
ก่อนหน้านี้เขาสั่งการหน่วยสอดแนมอย่างเคร่งครัดว่า ไม่ว่ามีหรือไม่มีข้าศึก ทุกหนึ่งชั่วยามต้องส่งคนกลับมารายงานข่าวที่ค่าย เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดคิด
ความระแวดระวังที่แม่ทัพชายแดนสั่งสมจากการออกรบตลอดปี ทำให้เขาเครียดตึงเครียดในบัดดล
ทันใดนั้น ขอบฟ้าด้านตะวันตกก็พวยพุ่งฝุ่นดินมหาศาลขึ้นมา บดบังฟ้าคลุมตะวัน
ตามมาติดๆ ธงรบที่มีลวดลายเปลวเพลิงโหมไหม้ผืนหนึ่งก็เผยตัวออกจากฝุ่นดิน กำลังเคลื่อนเข้าใกล้พวกเขาอย่างรวดเร็ว
"ข้าศึกจู่โจม!" พลธงที่เฝ้ามองการณ์ตะโกนเตือน เสียงเจือความเร่งรีบ
"ตั้งขบวน เตรียมรบ!" สีหน้าหยางเปินเปลี่ยนไปฉับพลัน ตัดสินใจออกคำสั่งทันที
คำสั่งแม่ทัพถูกถ่ายทอดลงไป ทหารกองทัพพยัคฆ์พิโรธลงมือทันที เพียงชั่วครู่ก็ตั้งขบวนทัพจู่โจมคมกริบ เตรียมพร้อมรอรับ
ขณะนั้นเอง เฉาเหลยก็พลันชี้นิ้วไปที่ธงรบเปลวเพลิงผืนนั้น ตะลึงลานว่า "ท่านแม่ทัพ ไม่ถูกแล้ว! นั่นดูเหมือนจะเป็นธงเพลิงแดงแผดเผาทุ่งของเผ่ากู่ตั้วลู่แห่งหูเจี๋ย!"