เช่นนี้แล้วสามปีแห่งการรอนแรม รอยเท้าได้เหยียบย่ำทั่วหกแดนศักดิ์สิทธิ์อันเป็นประตูสู่เต๋า
แม้ไม่มีผู้ใดเห็นประจักษ์ว่าเขาลงมือเต็มกำลัง แต่ในยุทธภพกลับมีเสียงเล่าลือว่า วรยุทธ์ของผู้นี้เกรงว่าจะบรรลุถึงขั้นเก้าขอบเขตสมบูรณ์มานานแล้ว มีแววยิ่งนักที่จะกลายเป็นผู้บำเพ็ญยุทธ์คนแรกในรอบสิบปีที่ทลายพันธนาการ ก้าวสู่ขอบเขตปรมาจารย์อันล้ำลึกสุดหยั่ง
แน่นอน ยังมีข่าวซุบซิบสายเล็ก ๆ แพร่สะพัด อ้างว่าเหยียนเฮ่อเจ้าแห่งจวนถิงเว่ยผู้สุดลึกล้ำนั้น บางทีอาจก้าวข้ามธรณีประตูนั้นไปอย่างเงียบงันในช่วงสองปีมานี้ เพียงแต่ไม่รู้เท็จจริง ยังรอการพิสูจน์
เหนือหอเมฆาขาว
อาภรณ์ของทั้งคู่พัดพะพาบดังเปรี้ยง เสียงลมทะเลโหมกระพือแขนเสื้อทั้งสองพองดั่งใบเรือ
หยางโต้วจ้งกวาดสายตากวาดมองเมืองโบราณอายุนับพันปีใต้ฝ่าเท้า รวมถึงหมู่คนดูการต่อสู้ดุดันดำทะมึนทั่วตัวเมือง จู่ ๆ ก็เอ่ยปากว่า “เช่นนั้น พวกเราหาที่เวิ้งว้างกว่านี้ดีหรือไม่ ข้าเกรงว่าหากพลั้งมือห้ามไว้ไม่อยู่ จะทำลายเมืองเมฆาขาวที่เจ้าอุตส่าห์บากบั่นสร้างมาจนย่อยยับ!”
“ถูกใจข้ายิ่งนัก!” ไป๋จิงถิงผงกศีรษะเล็กน้อย ยกมือผายไปทางทะเลนอกเมือง “เชิญ!”
หยางโต้วจ้งไม่เกรงใจ หัวเราะยาว “ดี!”
สิ้นเสียง เขาก็เปลี่ยนท่วงท่าพลังโดยพลัน ราวกับในร่างมีเสียงกระบี่นับพันหมื่นดังขึ้นพร้อมกัน กระบี่ปราณไร้สิ้นสุดพวยพุ่งออกมา เมื่อมองจากระยะไกล ทั้งร่างของเขากลายเป็นลำแสงกระบี่เจิดจ้าพร่างพรายเส้นหนึ่ง ฉีกท้องนภา พุ่งสู่ทะเลกว้างนอกเมือง
ไป๋จิงถิงก็ไม่ยอมน้อยหน้า เห็นเพียงเขาย่างเท้าออกไปก้าวหนึ่งดั่งไร้จุดหมาย แต่ใต้ฝ่าเท้ากลับเกิดระลอกคลื่นดั่งผิวน้ำ ร่างเลือนหายสู่สุญตา หายวับจากยอดหอโดยตรง