หลิงชวนพยักหน้าเล็กน้อย กล่าวว่า "ใกล้ถึงวันสิ้นปี หากไม่กำจัดห้าหมื่นนายทหารนั้น พวกพ้องเราคงไม่สงบสุขในช่วงปีใหม่!"
ผู้ใดจะคาดคิด ครั้นได้ฟังคำกล่าวนี้ เจียวเลี่ยซานกลับลุกพรวดขึ้น ยกมือคารวะ กล่าว "ท่านแม่ทัพหลิง ขอให้ข้านำกองทัพมหาทรายองอาจบุกเป็นกองหน้าเถิด!"
หลิงชวนมีสีหน้าแผ่วเบาเล็กน้อย กล่าวว่า "ท่านแม่ทัพอาวุโส กองทัพมหาทรายองอาจผ่านศึกนี้มาบอบช้ำแสนสาหัส ข้าว่าควรกลับเข้าด่านฟื้นฟูก่อน ข้าส่งคนไปแจ้งข่าวท่านแม่ทัพหยวน ณ ด่านภูตน้ำแล้ว เปิดประตูตีกระหนาบ น่าจะกลืนกินห้าหมื่นทหารข้าศึกได้!"
ทว่าเจียวเลี่ยซานกลับยืนกรานหนักแน่นยิ่ง กล่าวว่า "ท่านแม่ทัพหลิง ความปราชัยนี้เป็นรอยอัปยศใหญ่หลวงนับแต่กองทัพมหาทรายองอาจก่อตั้งมา บัดนี้บุตรหลานใต้บัญชาข้าล้วนอัดอั้นโทสะ ต้องการระบายอารมณ์ใส่พวกมันพอดี!"
เห็นความแน่วแน่ในแววตาของเจียวเลี่ยซาน หลิงชวนจึงไม่อาจห้ามปรามอีก แท้จริงแล้วพวกเขาคือผู้กำหนดสนามรบ
"ตกลง! ขอท่านแม่ทัพอาวุโสให้กองทัพมหาทรายองอาจไปพักก่อน สองชั่วยามให้หลัง เคลื่อนพลครั้งใหญ่ ก่อนฟ้ามืดถึงด่านภูตน้ำ!" หลิงชวนตอบรับ
เจียวเลี่ยซานไม่กล่าวมากความ หันตัวตะโกน "ฉีเยว่!"
"ผู้น้อยอยู่!" นายกองผู้หนึ่งร่างเปรอะเลือดก้าวพรวดออกมา ก่อนหน้านี้ เขาคือผู้บัญชาทหารเจ็บตัดหลังให้กองทัพ
"เจ้านำทหารบาดเจ็บกลับเข้าด่านฟื้นฟูก่อน!" เจียวเลี่ยซานออกคำสั่ง
"รับบัญชา!" ฉีเยว่ตอบเสียงกังวาน เขารู้ดีว่าทหารเจ็บมากรายบาดแผลไม่เบา ต้องรีบรักษา