“บุกขึ้นไป ข้าดูออกว่าเขาทนได้อีกไม่นานแล้ว!” เซวี่ยเฮ่อตะโกนก้อง เหล่าทหารคนสนิทตรงหน้าชักดาบศึกออกจากฝัก กำลังคุมเชิงรบ หากมีผู้ใดขลาดกลัวถอยหนี จะถูกประหารทันที
พื้นเต็มไปด้วยซากศพหลายร่าง ล้วนมีสีหน้าหวาดกลัว ถูกแทงกลางหลัง เป็นคำเตือนไร้เสียงแก่ผู้ที่ตามมา
“ฉึกๆ……”
ดาบศึกสองเล่มแทงเข้าแผ่นหลังของมิยาโมโตะ คุระสุเกะแทบจะพร้อมกัน แม้เขาจะรีบหมุนเวียนพลังปราณที่เหลืออยู่ต้านคมดาบไว้ ไม่ให้ทะลวงถึงอวัยวะภายใน แต่คมดาบก็ยังฉีกเนื้อหนัง นำความเจ็บเยียบเย็นเสียดแทงมาให้
มิยาโมโตะ คุระสุเกะส่งเสียงฮึดฮัด ทวนกลับด้วยดาบเดียว รัศมีโค้งกวาดผ่าน สองศีรษะลอยหวือตามเสียง เลือดพุ่งเป็นลำขึ้นฟ้า
ขณะนั้นเอง หลังเท้าขวาประสพความเจ็บเสียดแทงถึงกระดูก ก้มมองดู หอกยาวเล่มหนึ่งแทงทะลุหลังเท้าตรึงเขาไว้กับดาดฟ้าเรือ
มิยาโมโตะ คุระสุเกะคำรามลั่น เสียงนั้นแหบพร่าแล้ว ทว่าดาบยาวในมือกลับแปรเปลี่ยนเป็นเงาซ้ำซากอีกครา แทบชั่วพริบตาออกดาบสามครั้งติดต่อกัน ทะลวงลำคอทหารซิลลาสามนายเบื้องหน้าอย่างแม่นยำ
จากนั้น มือซ้ายกำหอกที่เสียบคาหลังเท้าไว้ กระชากออกอย่างแรง พรวดพราดด้วยเนื้อและเลือด ไม่ทันมองก็ขว้างเต็มกำลังไปทางหลิงชวน
“ฟึ่บ……”
ภายใต้การห่อหุ้มของพลังปราณหยดสุดท้าย หอกอาบเลือดกลายเป็นดาวตกสีแดงฉาน ทหารซิลลาผู้ขวางทางถูกเจาะทะลุราวกับกระดาษบาง ทว่าพลังหอกมิได้ลดลง มุมองศายิ่งไม่เบี่ยงเบนแม้แต่น้อย ตรงเข้าหารหลิงชวน
ทหารคนสนิทผู้หนึ่งยกโล่จะก้าวขึ้นป้องกัน จางผอลู่ก้าวออกมาก่อนหนึ่งจังหวะ กล้ามแขนปูดโปน ง้าวใหญ่ในมือฟาดฟันลงดั่งผ่าขุนเขา