หลูยุ่นโฉวออกคำสั่งติดต่อกันกว่าสิบข้อ สุดท้าย เขาเรียกฝานเผิงมาอีกครั้งแล้วกำชับว่า "เจ้าไปที่อำเภอเกาผิงเดี๋ยวนี้ เชิญท่านแม่ทัพเฒ่าลู่มาที่นี่ บอกว่ามีราชการศึกเร่งด่วนต้องการหารือ!"
"ขอรับ!" ฝานเผิงรับคำแล้วออกไปทันที
เมื่อสมรภูมิหยุนโจวได้รับชัยชนะครั้งใหญ่ กระแสการโจมตีของกองทัพหูเจี๋ยก็จะหมดสิ้นไป ต่อไปก็ถึงคราวที่พวกเขาจะโต้กลับ
อันที่จริง หลูยุ่นโฉวรู้ดีในใจ หลังศึกครั้งนี้ หูเจี๋ยเสียหายยับเยิน กำลังแว่นแคว้นถดถอย ความขัดแย้งภายในก็จะปะทุตามมาติดๆ ถึงแม้เขาจะไม่ยกทัพไป ยี่สิบปีข้างหน้า พวกมันก็ไม่มีความสามารถที่จะรุกล้ำชายแดนต้าโจวได้อีก
แต่ทว่า ถูกตีจนจนมุมมามากกว่าสิบปี แผ่นดินชายแดนเหนือถูกหูเจี๋ยเหยียบย่ำตามอำเภอใจ ราษฎรต้าโจวถูกพวกมันกวาดต้อนและฆ่าฟันอย่างไร้ความปรานี หนี้เลือดมากมายเพียงนี้ หากปล่อยผ่านไปอย่างนั้น เขาจะยอมได้อย่างไร?
ยิ่งไปกว่านั้น ทุ่งหญ้ามั่วเป่ยแต่เดิมก็เป็นของต้าโจว การจะเอาคืนมาก็เป็นเรื่องที่ชอบธรรมและสมควรยิ่ง
เมื่อก่อน เขาไม่มีความสามารถเช่นนั้น ไม่มีโอกาสเช่นนี้ ความคิดที่ไม่สอดคล้องกับความเป็นจริงเช่นนี้ก็ได้แต่ฝังไว้ในใจ
บัดนี้ เจ้าหนุ่มน้อยที่เขาช่วยผลักดันขึ้นมาด้วยมือของตัวเอง ฟาดฟันจนได้โอกาสเช่นนี้มา หากเขายังไม่มีความกล้าพอที่จะร่วมคลั่งกับเขาสักครั้ง ตัวเขาเองก็จะดูถูกตัวเอง
ยิ่งไปกว่านั้น ต่อไปเมื่อเขาได้ลงไปเบื้องล่าง จะไปอธิบายกับทหารเก่าของกองทัพฝ่ายเหนืออย่างไร จะไปอธิบายกับวิญญาณผู้บริสุทธิ์ของราษฎรที่ถูกสังหารหมู่อย่างไร?
แต่เขาก็รู้ดี ถึงแม้ศึกครั้งนี้จะทำให้กองทัพหูเจี๋ยเสียหายอย่างหนัก ไม่มีทางจะโจมตีต้าโจวได้อีกในระยะเวลาอันสั้น