“ท่านจอมพลหลิง ช้าน้อยไม่มีอะไรจะแก้ตัว ทั้งหมดเป็นเพราะช้าน้อยหลงเงินจนเขลาขึ้นมาเอง ขอท่านจอมพลหลิงลงโทษด้วยเถิด!”
เฉาโฮยไม่ได้เอ่ยแก้ตัวสิ่งใด วางสมุดบันทึกคุณความดีเล่มนั้นลงบนพื้นอย่างนอบน้อม
“นายกองเซิ่น ไอ้พวกเนรคุณพวกนี้ เจ้าจัดการเอง! ข้าให้เวลาเจ้าอีกเจ็ดวัน สืบเรื่องทำนองนี้ให้กระจ่าง ใครควรฆ่าก็ฆ่า ใครควรลงโทษก็ลงโทษ เสร็จแล้วไปหาชุยสิงเจี่ยนสารภาพผิดเอง!” หลิงชวนเอ่ยเสียงเรียบหนักแน่น
“รับคำสั่ง!” เซิ่นซานฉือประสานมือรับคำ
จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืน ค่อยๆ ชักกระบี่ศึกออกจากเอว แล้วหันกายเดินตรงไปทางผังอวี่
“นะ...นายกองใหญ่ ได้โปรด อย่า...อย่าฆ่าข้าน้อยเลย...”
ผังอวี่ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ร้องขอชีวิตซ้ำแล้วซ้ำเล่า
แต่เซิ่นซานฉือกลับไม่แม้แต่จะมอง เขายกกระบี่ศึกในมือฟันลงมาตรงๆ
“ฉึบ!”
สายเลือดหนึ่งพุ่งกระจาย ร่างของผังอวี่ทรุดลงกับพื้นทันที
จากนั้น เซิ่นซานฉือก็ยกกระบี่เดินไปทางเฉาโฮย
อันที่จริง เรื่องสกปรกของเฉาโฮยกับผังอวี่ เขารู้ดีอยู่แก่ใจ ทว่าผังอวี่ผู้นี้ก็มีเล่ห์เหลี่ยมไม่น้อย มอบผลประโยชน์ให้เขาไม่ใช่น้อย จนปิดปากเขาไว้ได้สนิท
เมื่อหวนคิดถึงตอนนี้ หากตอนนั้นเขามีจิตใจเข้มแข็งแน่วแน่กว่านี้ บางทีอาจหลีกเลี่ยงโศกนาฏกรรมในวันนี้ได้
“นายกองใหญ่ ไม่ต้องลำบากท่านแล้ว!” เฉาโฮยยิ้มเจื่อนๆ แล้วค่อยๆ ลุกขึ้นยืน
เขาปลดเกราะออก ถอดวางเรียงไว้ข้างๆ อย่างเป็นระเบียบ จากนั้นชักกระบี่ศึกออกมา กำไว้แน่นในมือ
“นายกองใหญ่ หากครอบครัวข้าน้อยถามหา ขอได้โปรดบอกพวกเขาว่า เฉาโฮยตายในสนามรบ!” เฉาโฮยสีหน้าแสดงความวิงวอน เอ่ยขึ้น