เมื่อวานนี้ หลิงชวนได้รับรายงานข่าวศึกจากเว่ยฉงซานและเนี่ยซวินแยกกัน เขาก็ได้เขียนจดหมายตอบกลับไปให้ทั้งคู่ด้วย
ในจดหมายที่เขียนถึงเนี่ยซวิน เขาเขียนว่า ‘หากกองทัพของท่านมาหาเพียงผลงานความชอบ จงยืนดูอยู่ข้างสนามก็พอ รอการศึกสิ้นสุดแล้วค่อยช่วยเก็บกวาดสมรภูมิ ข้ารับประกันว่าทุกคนในกองทัพของท่านจะได้ผลงานความชอบติดตัวไปคนละหนึ่งชิ้น หากมาช่วยจริง ๆ ก็จงทิ้งความตายไว้ข้างกาย อ้อมไปทางด้านหลัง ตรงเข้าโจมตีค่ายทัพข้าศึกให้จงได้ เพียงแต่ไม่รู้ว่ากองทัพหลงหนานของท่านจะมีความกล้าขนาดนั้นหรือไม่!’
ถ้อยคำนี้กล่าวออกไปอย่างไม่เกรงใจ เชื่อว่าแม่ทัพคนใดได้อ่านล้วนต้องโกรธเคือง เนี่ยซวินก็เช่นกัน
เขาออกคำสั่งทั่วทั้งกองทัพทันที เปลี่ยนเส้นทางอ้อมไปทางเหนือของเขาจงกู่หลิง จู่โจมจากทางด้านหลังค่ายทัพข้าศึก
เขาจะให้หลิงชวนได้เห็นว่า บุตรหลานหลงหนานใต้บัญชาของเขามิใช่พวกขี้ขลาดหวาดกลัวความตาย แม้มิใช่กองทัพชายแดน แต่ก็กล้าสละชีวิต
เมื่อเห็นฝุ่นคลุ้งทั่วทางด้านหลังค่ายทัพหูเจี๋ย หลิงชวนก็ยิ้มออก เขารู้ว่าเนี่ยซวินนำกองทัพหลงหนานมาถึงแล้ว
อันที่จริง ก่อนหน้านี้หลิงชวนไม่รู้ถึงกำลังรบและการจัดกำลังพลของกองทัพหลงหนานแม้แต่น้อย ยิ่งไม่รู้จักนิสัยและวิธีใช้ทัพของเนี่ยซวิน
แต่เขาเชื่อว่า แม่ทัพส่วนใหญ่ล้วนมีความภูมิใจในตัวเอง จดหมายที่เขาเขียนด้วยน้ำเสียงดูหมิ่นเหยียดหยามอย่างยิ่ง แม้แต่การสบประมาท หากเป็นใครก็คงกลืนไม่ลง
กองทัพหลงหนานที่บุกโผล่มาอย่างกะทันหัน ทำให้เย่ว์ลวี่ว้อสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง รีบสั่งการทันที ให้จัดแนวป้องกันทางด้านหลัง ต่อให้ต้องใช้ร่างกายเข้าไปขวาง ก็ต้องหยุดกองทัพนี้ไว้ให้ได้