การปะทะกันเมื่อครู่ ทำให้พลังงานภายในของเขาหมดลงไปเกือบสิ้นเชิง ประกอบกับบาดแผลสาหัส หากสู้ต่อไป คงต้องตายอยู่ในมืออีกฝ่ายอย่างแน่นอน
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ความหวาดหวั่นผุดขึ้นในใจของทัวป๋าคุย นี่เป็นครั้งแรกที่ความคิดเช่นนี้ผุดขึ้นในใจเขา
ถังขุยหรานสะบัดทวนยาว ปาหน่วยทหารคนนั้นใส่ทัวป๋าคุย ฝ่ายหลังก้มหลบ ศพปลิวข้ามศีรษะไป ทับทหารคนสนิทสองนายที่อยู่ด้านหลังล้มลง
"จงตายซะ!"
ถังขุยหรานตวาดลั่น ยกทวนพุ่งเข้าสังหารอีกครั้ง ครั้งนี้ ทัวป๋าคุยไม่ได้ยกทวนรับ แต่กลับบังคับม้าหันหลังถอย
ทหารคนสนิทที่อยู่ข้างกายต่างตกตะลึง เป็นครั้งแรกที่เห็นแม่ทัพถอยทัพ
แต่ก่อน ทัวป๋าคุยเป็นผู้บุกนำหน้าอยู่เสมอ พวกเขาเพียงแค่ต้องตามจังหวะก้าวของเขา แล้วบุกไปข้างหน้าเท่านั้น
แต่ในวันนี้ แม่ทัพกลับถอยหลัง
การถอยครั้งนี้ ไม่เพียงทำให้จิตใจในการสู้รบของทัวป๋าคุยสลาย แต่ขวัญกำลังใจของทหารใต้บังคับบัญชาก็แตกสลายตามไปด้วย
"ทัวป๋าคุยพ่ายแพ้แล้ว พี่น้องทั้งหลาย จงบุกขึ้นไปสังหารพวกมันให้สิ้นซาก!"
เสียงของจางพั่วหลู่ดังราวสายฟ้าฟาด เงื้อทวนศึกชี้ไปข้างหน้า
เหล่าทหารกองเกราะดำได้ยินดังนั้น ต่างคำรามกึกก้อง ยกทวนพุ่งไปข้างหน้า ขณะที่กองทัพเทียนหูถูหลงต่างพากันมองไปที่ธงใหญ่ของตน กลับเห็นทัวป๋าคุยกำลังถอยหลัง
ฉากนี้ ราวกับค้อนยักษ์ทุบลงบนอกของเหล่าทหารเทียนหูถูหลง ทำให้ขวัญกำลังใจสุดท้ายที่เหลืออยู่แตกสลาย
ในชั่วพริบตา แนวรบที่สั่นคลอนอยู่แล้วของเทียนหูถูหลง ราวกับคันดินที่ถูกน้ำท่วมทำลาย พังทลายลงทันที