ตระกูลขุนนางใหญ่ในแถบเจียงไห่แบ่งออกเป็นสามกลุ่มหลัก ตระกูลเซี่ยแห่งเฉินจวิ้นและตระกูลจูแห่งอู๋จวิ้นล้วนสังกัดฝ่ายตระกูลหยวน
เดิมทีผู้มีอำนาจตัดสินใจของกลุ่มนี้คือตระกูลเซี่ยแห่งเฉินจวิ้น แต่เคราะห์ร้ายที่ตระกูลเซี่ยรุ่นหลังอ่อนแอลง โดยเฉพาะคนรุ่นกลางและรุ่นหนุ่ม แทบไม่มีผู้ใดสามารถแบกรับภาระสำคัญได้
ดังนั้นทั้งสองตระกูลจึงได้แต่เกาะติดตระกูลหยวนไว้แน่น เพื่อรักษาตำแหน่งของตน
นี่คือเหตุผลที่เมื่อครู่จูอวี้ฉีแย่งกันออกหน้าให้หยวนอวิ๋นเฉิง เพียงเพื่อประจบประแจงหยวนอวิ๋นเฉิง
ทว่ามันมิได้คาดคิด ไอ้ขอทานเนื้อตัวมอมแมมนั่นกลับกล้าลงมือทำร้ายตน บัดนี้หยวนอวิ๋นเฉิงเรียกผู้คุ้มกันของตนเข้ามา ย่อมต้องการทวงศักดิ์ศรีกลับคืน
ผู้คุ้มกันทั้งสามก็รู้ดี จูอวี้ฉีคือสุนัขรับใช้หมายเลขหนึ่งของนายตน ดังคำว่า ตีหมาต้องดูหน้าเจ้าของ อีกฝ่ายตีจูอวี้ฉี ก็เท่ากับตบหน้านายตนเอง
เมื่อเห็นทั้งสามเดินรี่เข้ามา หวังลั่งค่อยๆ วางน้ำเต้าเหล้าลง คว้าดาบบนโต๊ะลุกขึ้นยืน
“น้องพี่ สามคนนี้ไม่ใช่คนดี เจ้าไปก่อน ข้าจะช่วยสกัดพวกมันเอง!”
ขณะเอ่ยวาจา เขามิแม้แต่หันกลับมา เพียงเอียงตัวเล็กน้อย บังโจวเทียนกวนไว้ด้านหลังพอดี ดาบเหล็กไร้ฝักพาดขวางลำตัว
โจวเทียนกวนสีหน้าไหวเล็กน้อย หวังลั่งผู้นี้ เมื่อเกิดเรื่องกล้าออกหน้าเสียจริง!