หลังจากนั้น เก้าตระกูลขุนนางใหญ่ก็ใช้โจรน้ำเหล่านี้ค่อยๆ เข้าควบคุมสหภาพพันครอบครัว นับแต่นั้นมา สหภาพพันครอบครัวก็ไม่ใช่สมาคมที่ยื่นมือช่วยเหลือประชาชนอีกต่อไป แต่กลายเป็นมีดเชือดที่เก้าตระกูลขุนนางใหญ่ถือดุม ปลายมีดจ่อใส่สมาชิกระดับล่างของสมาคม
ราษฎรที่หาเลี้ยงชีพอยู่ ณ ท่าเรือขนส่งสินค้าทางน้ำแต่เดิม จากที่เคยเป็นสมาชิกสมาคมที่ได้รับความคุ้มครอง ก็กลับกลายเป็นผู้ถูกกดขี่ข่มเหง ทำงานไม่เป็นเวลาไม่รู้จักกลางวันกลางคืน ไหนจะยังถูกหักค่าจ้างอีก
หากมีผู้กล้าตั้งคำถามหรือทวงขอความเป็นธรรม เบาหน่อยก็ไม่ได้กินข้าว ถูกเฆี่ยนตีอย่างโหดเหี้ยม หนักหน่อยก็ถูกฆ่าปิดปากโดยตรง
พูดได้ว่า ตั้งแต่ผู้อาวุโสจ้าวเหวินปี้ปล่อยวางจากสหภาพพันครอบครัวแล้ว ราษฎรชั้นล่างตามท่าเรือเหล่านี้ใช้ชีวิตอยู่อย่างทุกข์ทนไม่ตายก็ไม่พ้น
แต่สมาคมสามมังกรได้ควบคุมการขนส่งสินค้าทางน้ำ ท่าเรือ และเรือทั้งหมด สำหรับราษฎรที่หาเลี้ยงชีพอยู่ตามท่าเรือขนส่งสินค้าทางน้ำมานานปี หากต้องการอยู่รอด ก็ได้แต่จำใจต้องกล้ำกลืน
โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากอ๋องเซียวริเริ่มการก่อกบฏ การลงโทษควบคุมเก้าตระกูลขุนนางใหญ่ก็ยิ่งอ่อนยวบกว่าแต่ก่อนมาก นั่นจึงทำให้สมาคมสามมังกรยิ่งได้ใจหนักขึ้น ถึงขั้นไม่จ่ายค่าจ้างให้เลย เอาแค่ข้าวให้กินประทังชีวิต
หลายคนเคยมาหาท่านอาวุโสจ้าวเหวินปี้ หวังให้ท่านออกจากสันโดษ เพียงแต่สมาคมสามมังกรทุกวันนี้ หาใช่สหภาพพันครอบครัวในวันวานอีกต่อไป ท่านเองก็มีใจอยากช่วยแต่เกินกำลัง
บัดนี้สมาคมสามมังกรล่มสลายไปแล้ว หลิงชวนก็เตรียมที่จะลงมือจัดการเก้าตระกูลขุนนางใหญ่เป็นลำดับต่อไป แต่ซากปัญหาที่สมาคมสามมังกรทิ้งไว้ ก็ยังจำเป็นต้องมีผู้มาจัดการ ชาวเรือและคนพายเรือกว่าหมื่นหมื่นคน หากไร้การควบคุมจัดการ นานวันเข้าก็ย่อมจะก่อเรื่องวุ่นวายขึ้นได้