หลังจากที่สตรีผู้นั้นได้กินอาหารและดื่มน้ำ ใบหน้าก็กลับมามีเลือดฝาดเล็กน้อย
นางพยายามพยุงตัวลุกขึ้น ดึงเด็กชายที่อยู่ข้างกายหมายจะคารวะครั้งใหญ่แก่หลิงชวนและพรรคพวก "ข้าน้อยอู๋ฮุ่ยหลาน พาบุตรชายฉินอวี่ ขอบพระคุณท่านขุนพลที่ช่วยชีวิตพวกเราสองแม่ลูก!"
"พี่สะใภ้อย่าได้ทำเช่นนั้นเด็ดขาด!" หลิงชวนรีบยกมือห้าม "ข้ากับขุนพลฉินแม้จะไม่มีวาสนาได้พบหน้า แต่ก็ล้วนเป็นทหารกองทัพชายแดนเหนือ เป็นสหายร่วมรบปกป้องชายแดนเช่นกัน ขุนพลฉินพลีชีพเพื่อชาติ สละอย่างองอาจหาญกล้า หลิงชวนมีเพียงความเคารพนับถือ! ครอบครัวของสหายร่วมรบถูกภัย ข้าจะยืนดูอยู่เฉยได้อย่างไร?"
เขาเชื้อเชิญให้อู๋ฮุ่ยหลานนั่งลงอีกครั้ง สีหน้าจริงจังขึ้น "พี่สะใภ้ ช่วยเล่ารายละเอียดให้ข้าฟังด้วยว่า เหตุใดท่านทั้งสองแม่ลูกจึงต้องกลายเป็นผู้อพยพเร่ร่อนเช่นนี้ และต้องเจอกับความอยุติธรรมอย่างไรบ้าง!"
อู๋ฮุ่ยหลานสูดลมหายใจลึก ดวงตาฉายแววเจ็บปวดและหวาดกลัว แล้วเล่าอย่างช้า ๆ "สองเดือนก่อน อัฐิของสามีที่ล่วงลับ... ในที่สุดก็ถูกส่งกลับมาบ้านเกิดที่อำเภอเล่อผิง เมืองปิ้งโจว คืนนั้น ข้ากำลังพาอวี่เอ๋อเฝ้าศพอยู่หน้าตั้งวิญญาณ ไม่คาดคิดว่ามีกลุ่มโจรใจร้ายสวมชุดดำปิดหน้าบุกพังประตูเข้ามา ไม่พูดพร่ำทำเพลง มัดข้าสองแม่ลูก ยัดลงกระสอบลากไป..."
จิตใจของหลิงชวนเต้นรัว รีบถามต่อว่า "รู้หรือไม่ว่าพวกมันเป็นใคร?"
อู๋ฮุ่ยหลานส่ายหน้าอย่างหมดแรง น้ำตาร่วงหล่นอย่างเงียบงัน "พวกเราถูกคลุมด้วยกระสอบตลอดเวลา ไม่รู้ว่าถูกพาไปไหน กว่าจะถูกเปิดกระสอบออก ก็อยู่ในคุกใต้ดินที่มืดมิดไร้ตะวันแล้ว ทุกวันจะมีทหารสวมเกราะหนังคนหนึ่งส่งข้าวเหลือแกงเย็นชืดไร้รสชาติมาให้ประทังชีวิตอย่างเงียบ ๆ นอกจากนี้ก็ไม่มีใครสนใจพวกเราอีก..."