ชั่วขณะนั้น อุณหภูมิของเวหานี้พลันลดวูบลง เกล็ดหิมะโปรยปรายร่วงหล่นลงมาอย่างเงียบเชียบ ทั่วฟ้าดินขาวโพลนไปหมด ราวกับตกอยู่ในภพแห่งน้ำแข็งและหิมะ
พร้อมกันนั้น กระแสกระบี่อันเฉียบคมน่าสะพรึงก็พลุ่งพล่านออกจากร่างของเหอเจียเหิง ผสานเข้ากับเกล็ดหิมะที่โปรยปรายไปทั่วเวหานี้ ลมหนาวโหมกระหน่ำ เกล็ดหิมะปลิวว่อน...
เกล็ดหิมะแผ่นหนึ่งลอยผ่านหน้าอกของลู่ฉางหนิงไป กลับเฉือนเสื้อผ้าของเขาจนขาดเป็นรอย
ลู่ฉางหนิงสีหน้าเคร่งขรึมลงเล็กน้อย จับด้ามร่มเพชรกล้าบิดเบาๆ กลไกดังเบาๆ เขากลับชักกระบี่ยาวเล่มหนึ่งออกมาจากด้ามร่ม!
เมื่อกระบี่ออกจากฝัก ประกายเย็นเยียบวาบขึ้นมา พลังของลู่ฉางหนิงพลันดูดุดันขึ้นมาทันใด ราวกับว่าในชั่วขณะนี้ ตัวเขาเองคือกระบี่เล่มหนึ่ง กระบี่เลิศล้ำไร้เทียมทานที่คมกริบไร้ผู้ใดต้านทาน
"เจ้าทระนงว่ากระบี่ของเจ้าล้ำเลิศนัก แต่เคยได้ยินหรือไม่ว่าในจงหยวนของเรามีเทพกระบี่กว่างหลิงผู้หนึ่ง กระบี่เดียวต้าเจียงตงชวี่ สะเทือนเลื่อนฟ้าดิน? เคยได้ยินหรือไม่ว่าจอมกระบี่แห่งสู่ซาน เซียวเจี้ยนหลี คนกระบี่เป็นหนึ่ง ไร้เทียมทานใต้หล้า? แล้วยังมีเทพกระบี่ชุดขาวผู้นั้นที่พำนักอยู่ท่ามกลางทะเลไผ่เขาชางซาน คิดแค่ชั่วขณะก็ไปได้พันลี้ กระบี่บินตัดศีรษะคน?
เสียงของลู่ฉางหนิงดังขึ้นเรื่อยๆ ทุกคำที่เอ่ยออกมา ราวกับกระบี่นับหมื่นเล่มก้องประสานกัน เวหาสั่นสะเทือน
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า..." เหอเจียเหิงเงยหน้าหัวเราะ "สิ่งที่เจ้าพูด ข้าน้อยย่อมเคยได้ยินมา แต่น่าเสียดาย เจ้าไม่ใช่พวกเขา!"
ลู่ฉางหนิงพยักหน้าเล็กน้อย น้ำเสียงสงบแต่แฝงความคมกริบที่ไม่อาจท้าทายได้: "ข้าน้อยเทียบกับพวกเขาแล้ว ด้อยกว่ามากจริงๆ แต่ข้าน้อยก็มีกระบี่ของข้าน้อยเล่มหนึ่ง ให้เจ้าได้เห็นว่าอะไรที่เรียกว่า 'แมลงเอเฟเมอราเห็นฟ้าเขียว'!"