หากปล่อยให้ยืดเยื้อต่อไป เมื่อพลังปราณของหลิงชวนเหือดแห้ง ชัยชนะจะเป็นของใครก็ยากจะคาดเดา
ทันใดนั้น เสียงของหลิงชวนก็ดังขึ้น หนักแน่นเด็ดขาด “จับหัวโจกก่อน เร่งจัดการโจวเลี่ยลงให้จงได้!”
เสิ่นชีซุ่ยพลันกระจ่างแจ้ง หมุนกายกลับ ดวงตาจับจ้องโจวเลี่ยซึ่งซ่อนอยู่หลังฉากกั้น
ต้องยอมรับว่าโจวเลี่ยมีจิตใจเด็ดเดี่ยวอยู่บ้าง ต่อให้ตกอยู่ในสถานการณ์จนหนทาง อีกทั้งต้องประคองกายซึ่งบาดเจ็บ ยังคงนั่งมั่นบนตำแหน่งประธาน สีหน้าเครียดเกรียม ไม่แสดงความหวาดหวั่นแม้แต่น้อย
เพียงแต่ก่อนหน้านี้เขาถูกกุ้ยเชาลอบทำร้าย กระบี่แทงกลางทรวงอก แม้เฟิงจื๋อจะช่วยปิดจุด ห้ามเลือด ระงับอาการบาดเจ็บไว้แล้ว แต่ทรวงอกคือจุดสำคัญ เมื่อขยับกายเพียงนิดก็เจ็บปวดราวกระดูกแตก เหงื่อเย็นชุ่มอาภรณ์ไปทั้งตัว
เห็นเสิ่นชีซุ่ยถือกระบี่บุกเข้ามาหา ในแววตาโจวเลี่ยไร้ความหวาดกลัว กลับมีรอยยิ้มเย็นเยียบอย่างบ้าคลั่ง เอ่ยวาจาชั่วร้าย “ลงมือเถิด! ฆ่าข้าเสีย บิดาข้าจะให้ชาวหลู่โจวและหล่งโจวทั้งสองแคว้นตายเป็นเพื่อนข้า!”
ไม่มีใครรู้ว่าโจวเลี่ยรู้ดีว่าหมดทางรอดจึงสู้ถวายหัว หรือคิดว่าหลิงชวนไม่กล้าสังหารเขา จึงอาจหาญถึงเพียงนี้
แต่เขาไม่มีทางคาดคิดว่า ก่อนจะเข้าวังมา หลิงชวนได้ออกคำสั่งแล้วว่า จุดมุ่งหมายหลักของภารกิจครั้งนี้คือสังหารโจวเลี่ย ทำลายขวัญกำลังใจกองทัพกบฏ
“ฟิ้ว!”
แสงกระบี่คมกริบสายหนึ่งเปล่งประกาย รวดเร็วดังสายฟ้าแลบ