ณ ประตูใหญ่จวนตระกูลหลี่ เหล่าคนรับใช้ถือกระบี่และทวน เคร่งเตรียมพร้อมรับมือ
นอกรั้ว ชายชุดเขียวสะพายน้ำเต้าสุราไว้บั้นเอว รูปลักษณ์ค่อนข้างรุ่มร่าม หยางโต้วจ้งเดินช้าๆ เข้าใกล้ทีละก้าว ฝูงชนรู้สึกถึงแรงกดดันที่เพิ่มพูนขึ้นอย่างฉับพลัน
เมื่อมาถึงหน้าประตู คนรับใช้กว่าสิบคนคล้ายถูกตรึงอยู่กับที่ ประหนึ่งแบกของหนักพันจิน มือเท้าขยับเขยื้อนไม่ได้ แม้แต่ลมหายใจยังติดขัด
พวกเขาทำได้แค่มองชายชราชุดเขียวเดินสวบสาบเข้าไปในจวนตระกูลหลี่
ล่วงเข้าจวน หยางโต้วจ้งอ้อมฉากบังตา เข้าสู่ลานกว้างโดยตรง
ตรงหน้า หลี่เฉิงหวงยืนค้ำไม้เท้า บุตรชายใหญ่หลี่จิ้นอันและพ่อบ้านชราอายุกว่าหกสิบยืนเคียงซ้ายขวา
เห็นหยางโต้วจ้ง สีหน้าหลี่เฉิงหวงสงบนิ่ง ดวงตาลึกล้ำของพ่อบ้านชราฉายแวบหวาดหวั่น ส่วนหลี่จิ้นอันเต็มไปด้วยโทสะลึก
“คิดไม่ถึง สิบหกปีไม่พบเจ้า เทพกระบี่หยางผู้ไร้เทียมทานคมกริบ ก้องหล้าด้วยกระบี่ กลับกลายสภาพเป็นเช่นนี้” หลี่เฉิงหวงเอ่ยแผ่ว เสียงแหบพร่าเล็กน้อย แต่ยังคงหนักแน่น
“หยางโต้วจ้ง เจ้าคิดทำอะไร” หลี่จิ้นอันตวาด “ตระกูลหลี่ไม่ต้อนรับเจ้า รีบไสหัวไปเสีย”
เขาบัดนี้สีหน้าเปี่ยมโทสะ แววตาฉาบด้วยเจตนาสังหาร แตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับภาพลักษณ์หนักแน่นในวังหลวง