ในศึกครั้งนั้น ทหารราบห้าพันนายที่เขานำสูญเสียไม่มากนัก และทุกคนต่างก็ได้ผลบุญทางทหารไม่น้อย ได้รับเงินรางวัลจากราชสำนัก
การกระทำนี้ไม่เพียงทำให้เขามองหลิงชวนเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นเท่านั้น แต่ยังทำให้เขาชื่นชมในน้ำใจและวิสัยทัศน์ของอีกฝ่ายอย่างแท้จริง
ทหารที่ติดตามเขาไปร่วมรบที่หล่งซีแม้จะไม่กล้าพูดออกมา แต่ในใจก็เต็มไปด้วยความกตัญญูต่อหลิงชวนเช่นกัน
ดังนั้น เมื่อครู่ในห้องโถงใหญ่ของจวนแม่ทัพ เขาเห็นเผยหมิงเฮ่อกับเหล่านายทัพหามเว่ยฉงซานขึ้นมา จึงตัดสินใจออกมายืนหยัด
ทหารเว่ยล้วนสวมเกราะหนัก แถวทัพแน่นหนา ระเบียบวินัยเข้มงวด ปลายหอกเป็นดั่งป่าไม้ กำแพงโล่เป็นดั่งภูเขา
ใจกลางขบวน เว่ยฉงซานสวมเกราะภูเขาลายคลื่นพิทักษ์ผู่เหลา ถือทวนยาว ยืนสง่างามบนหอสังเกตการณ์ ธงใหญ่คำว่า "เว่ย" ที่อยู่ด้านหลังปลิวไสวไปตามสายลม
ธงปลิวสะบัด ดั่งวิญญาณแห่งกองทัพในตำนานเมื่อร้อยปีก่อนกำลังตะโกนกู่ร้อง หากบรรพบุรุษตระกูลเว่ยใต้บาดาลเห็นภาพนี้ คงรู้สึกปลื้มปีติ
ไม่นานนัก ในค่ายทหารฝ่ายศัตรู กองทัพเกราะหนักขบวนหนึ่งราวกับคลื่นสีดำ ทะยานตรงเข้ามา
นายทัพผู้นำร่างกำยำดั่งเจดีย์เหล็ก ม้าศึกใต้บั้นท้ายเป็นมังกรทะลวงกระดูกที่วิเศษยิ่ง ด้ามทวนยาวในมือส่องประกายเยือกเย็นท่ามกลางแสงตะวัน
เขาชื่ออวี้เหวินซั่ว เป็นสมาชิกสายตรงของราชวงศ์อวี้เหวิน และเป็นน้องชายแท้ๆ ของอวี้เหวินเชี่ยน ช่วงหลายปีมานี้ เขานำทหารม้าหนักหมีแดงติดตามอวี้เหวินเชี่ยนรบทางใต้ สร้างคุณงามความดีไว้มากมาย