ทว่า ต้าเจียงตงชวี่คือกระบี่ขั้นสูงสุดของหยางโต้วจ้ง เขายังใช้เวลาสิบหกปีขัดเกลากระบี่นี้จนถึงจุดสูงสุดอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน กระแสของมันรุนแรง เจตนาของมันแข็งกร้าว!
เมื่อทั้งสองปะทะกัน ผืนที่ว่างเองก็สั่นสะเทือนรุนแรง ระลอกคลื่นที่ขอบแปรปรวนรุนแรงและไม่มั่นคง ปริมาตรขยายและหดตัว ราวกับพร้อมจะถูกฉีกกระชากได้ทุกเมื่อ
หากเปรียบต้าเจียงที่พาดผ่านฟ้าเป็นกระบี่ยักษ์ เช่นนั้นสิ่งที่ถูกกลืนกินไปก็เป็นเพียงปลายกระบี่ เบื้องหลังคือกระแสน้ำเชี่ยวแห่งพลังกระบี่ที่กว้างใหญ่ไพศาล ยังคงพุ่งทะยานด้วยเจตจำนงแน่วแน่ไม่หวั่นเกรง ดันให้ผืนมืดดำแห่งที่ว่างนั้นเคลื่อนถอยหลังอย่างช้าๆ ผิวของที่ว่างเริ่มปรากฏรอยร้าวสีซีดคล้ายเครื่องกระเบื้องแตกละเอียด
บนเรือทลายเกลียวคลื่น หลิงชวนมองดูจนใจสั่นสะท้าน เขารู้ว่าแม้ตนจะฝึกฝนตำราลัทธิเต๋า มีความสามารถ 'ลอกเลียน' เหนือคนธรรมดา ก็ไม่มีทางเรียนรู้กระบี่ต้าเจียงตงชวี่นี้ได้
"ใช้พลังเขย่าที่ว่าง ใช้กฎสร้างภพ! ไป๋จิงถิงผู้นี้ กลับหลอมรวมพลังกายเนื้อกับกฎเต๋าแห่งฟ้าดินเข้าด้วยกันถึงเพียงนี้ เปิด 'แดนคืนสู่ความว่างเปล่า' ขึ้นมาได้ชั่วขณะ! แต่ต้าเจียงตงชวี่นี้ก็เหิมเกริมเกินไป ดูเหมือนจะระเบิดผืนที่ว่างนี้ให้แตก!" นักพรตเฒ่าบนฝั่งกล่าวด้วยสีหน้าตกตะลึง
กลางเวหา หยางโต้วจ้งหนวดเคราเสยพลิ้ว แววตาดุจสายฟ้า หัวร่อดังลั่นว่า: "คงจื้อหลิวนี่ช่างยอดเยี่ยม! ข้าจะดูว่าเจ้าจะกลืนได้สักเท่าใด! กระแสชลาคงอยู่ชั่วนิรันดร์ ล้วนสิ้นสู่กระบี่นี้!"
สองฝ่ามือของเขากดลงกลางอากาศ พลังปราณแท้และเจตจำนงแห่งกระบี่หลั่งไหลทะลักออกมาอย่างไม่เก็บรักษา
กระแสพลังกระบี่ที่เหลืออยู่รวมตัวกันในพริบตา ไม่ใช่รูปจำลองของกระแสน้ำไหลอีกต่อไป แต่เปลี่ยนเป็นแสงกระบี่ที่บริสุทธิ์ถึงขีดสุด ราวกับสามารถผ่าทุกสิ่งได้