"ให้ข้าทำลาย...!"
หยางโต้วจ้งคำรามก้อง เสียงดังกังวานราวกระบี่ตวัด
กระบี่ยาวเปล่งเสียงสั่นสะท้านใสกระจ่างดั่งทะลวงเมฆาทลายศิลา ณ ปลายกระบี่มีประกายทองจุดหนึ่งรวมตัวถึงขีดสุด และแล้ว—
"ฉึบ!"
"พันธนาการสามฉื่อ" อันไร้รูปไร้กลิ่นแต่แข็งแกร่งไม่อาจทำลาย ถูกแทงทะลุเป็นรอยแยกอย่างจัง!
กระบี่ยาวพุ่งทะยานไม่หยุดยั้ง แทงตรงเข้าใส่ไป๋จิงถิง
ทว่าภายในชั่วพริบตาเดียว ไป๋จิงถิงก็เคลื่อนไหว เขาหาได้หลบหลีกไม่ กลับหมุนเวียนพลังปราณ แผ่ฝ่ามือหนึ่งประทับเข้าที่อกหยางโต้วจ้ง
"ฉึบ!"
"ปัง!"
เสียงทึบสองเสียงดังขึ้นเกือบจะพร้อมกัน
ปลายกระบี่เสียบเข้าไปในเนื้อหนัง แรงฝ่ามือประทับกลางอกเต็มแรง
ร่างทั้งสองสัมผัสแล้วแยกออกจากกัน ต่างลอยถอยหลังไปหลายสิบจ้าง ระยะห่างถูกดึงกลับเป็นกว่าร้อยจ้างอีกครั้ง
ลมทะเลพัดผ่าน พัดพาเอากลิ่นคาวโลหิตจางๆ ไปด้วย
มุมปากของหยางโต้วจ้งมีเลือดแดงซิบไหล แต่บนใบหน้ากลับปรากฏรอยยิ้มเปี่ยมสุข แววตาลุกโชนดุจกระบี่
หันกลับไปดูไป๋จิงถิง ตรงบ่าซ้ายมีรูรอยกระบี่ชัดเจน เลือดสดกำลังซึมไหลช้าๆ เปื้อนเสื้อคลุมยาวลายห่านเมฆา สีหน้ายังคงสงบนิ่ง ยกมือขึ้นแตะเบาๆ ที่บาดแผล พลังปราณไหลเวียน เลือดก็ค่อยๆ หยุดไหล
"ทั่วใต้หล้านี้ ผู้ที่สามารถทำลาย 'สามฉื่อสวรรค์' ของข้าได้..." ไป๋จิงถิงเอ่ยขึ้นช้าๆ น้ำเสียงยังคงราบเรียบ "คงจะมีเพียง...หยางเทพกระบี่แห่งเจ้าเท่านั้น!"
"ฮ่าๆๆ..." หยางโต้วจ้งหัวเราะก้องกังวาน เสียงหัวเราะสะท้อนอยู่ระหว่างฟ้าทะเล "ท่านเจ้าเมืองกล่าวเกินไปแล้ว! กระบี่ของข้าล้วนประลองจนหมดสิ้น บัดนี้ เหลือเพียงกระบวนท่าสุดท้ายเท่านั้น"
เขากำกระบี่ยาวแน่น ตัวกระบี่สั่นเบาๆ ประหนึ่งกำลังสะท้อนเป็นหนึ่งเดียวกับเจ้าของ
ไป๋จิงถิงพยักหน้าน้อยๆ ลึกเข้าไปในแววตา กลับมีประกายร้อนแรงและความคาดหมายอันหาได้ยากวาบขึ้นมา