ค่ำคืนของเมืองมืดมนไม่เคยมืดสนิท
แสงนีออนจากทุกทิศทางสาดแทงเข้ามา ทั้งสีแดง เขียว น้ำเงิน และม่วง ตัดเมืองทั้งเมืองออกเป็นเศษเสี้ยวนับไม่ถ้วน โฆษณาโฮโลแกรมขนาดมหึมากะพริบอยู่กลางอากาศ เดี๋ยวเป็นโฆษณาร้านอาวุธ เดี๋ยวเป็นประกาศรับสมัครของขุมอำนาจสักแห่ง เดี๋ยวก็เป็นใบหน้าของผู้หญิงคนหนึ่งที่ทาปากสีแดงฉาน ยิ้มยั่วยวน
ซูหลินยืนอยู่ริมถนน มองภาพตรงหน้าทั้งหมด
ถนนกว้างก็จริง แต่ถูกแผงขายของสารพัดชนิดยึดจนเต็ม ขายอาวุธบ้าง ขายน้ำยาบ้าง ขายข่าวกรองบ้าง ขายตัวบ้าง ขายชีวิตบ้าง มีครบทุกอย่าง ผู้คนเบียดเสียดไปมา ภาษาสารพัดปะปนกันจนเสียงดังแสบหู
ในอากาศอบอวลด้วยกลิ่นที่บรรยายไม่ถูก ทั้งกลิ่นเนื้อย่าง กลิ่นคาวเลือด กลิ่นดินปืน กลิ่นน้ำหอม และกลิ่นหวานเน่าอะไรสักอย่าง ทั้งหมดคลุกเคล้ากันไปหมด
เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เท้าเหยียบโดนอะไรบางอย่างนุ่ม ๆ
ก้มลงมอง ก็เห็นมือข้างหนึ่งที่ถูกตัดขาด
นิ้วมือยังสวมแหวนอยู่ รอยตัดเรียบกริบ ราวกับถูกฟันขาดด้วยดาบในครั้งเดียว
ชายวัยกลางคนที่ขายเนื้อย่างอยู่ข้าง ๆ เงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง ก่อนพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ว่า “มาใหม่หรือ? อย่าไปเหยียบของแบบนั้น อีกเดี๋ยวก็มีคนมาเก็บ”
ซูหลินพยักหน้า เดินอ้อมมือข้างนั้นแล้วเดินต่อ
เดินไปได้ไม่กี่ก้าว จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงโกลาหลดังมาจากด้านหลัง
หันกลับไปมอง ก็เห็นคนหลายคนในเครื่องแบบเดียวกันกำลังเบียดฝูงชนเข้ามา ในมือถืออาวุธ คนที่นำหน้าคือชายหัวล้านหน้าตาดุดัน มีรอยสักรูปแมงป่องอยู่บนคอ
“หลีกไป! หลีกไป! แก๊งแมงป่องกำลังทำงาน!”
ฝูงชนแยกออกเป็นสองฝั่งทันทีราวกับคลื่นน้ำ ท่าทางคล่องแคล่วเหมือนซ้อมกันมานับครั้งไม่ถ้วน
ชายหัวล้านเดินไปหยุดข้างมือขาดข้างนั้น ย่อตัวลงมอง ก่อนลุกขึ้นแล้วหันไปถามชายที่กำลังสั่นเทาอยู่ข้าง ๆ ว่า “นายเป็นคนฆ่า?”
ชายคนนั้นหน้าซีดเผือด ส่ายหน้าสุดชีวิต “มะ...ไม่ใช่ผม...”
ชายหัวล้านแสยะยิ้ม เผยฟันทองเต็มปาก “ไม่ใช่นาย? แล้วมือข้างนี้มาอยู่หน้าแผงของนายได้ยังไง?”
ชายคนนั้นพูดไม่ออก
ชายหัวล้านโบกมือ “พาตัวไป”