วันอาทิตย์ ยามเช้า
ท้องฟ้าเหนือเมืองดาวบ่อเกิดยังคงหม่นมัว ราวกับผ้าขี้ริ้วผืนหนึ่งที่ซักอย่างไรก็ไม่มีวันสะอาด
แต่วันนี้ทางเข้าหอคอยสู่สรวงสวรรค์กลับคึกคักเป็นพิเศษ
ทางเข้าสิบแห่ง ลานกว้างสิบแห่ง ทุกลานมีผู้คนยืนเบียดเสียดกันแน่นขนัด ไม่ได้มาเพื่อดูความครึกครื้น แต่มาเฝ้าดักคน
ดาวแสงศักดิ์สิทธิ์ ดาวดารา ดาวไท่ชู ดาวห้วงมืด ดาวมหาวิวรณ์... ดาวเคราะห์สิบอันดับแรกต่างส่งยอดฝีมือระดับ 100 ขึ้นไปหนึ่งร้อยคนมายังทางเข้าแต่ละแห่ง
ผู้นำทีมมีระดับ 190
ทางเข้าสิบแห่ง ยอดฝีมือระดับ 190 สิบคน
ยอดฝีมือระดับ 100 ขึ้นไปหนึ่งพันคน
กำลังพลระดับนี้มากพอจะบดขยี้ดาวเคราะห์ระดับสองที่ติดอันดับร้อยต้นได้ทั้งดวง
เซิ่งเสวียนมานั่งบัญชาการที่ทางเข้าแห่งแรกด้วยตนเอง
เขายืนอยู่ด้านหน้าสุด สองมือไพล่หลัง สีหน้าไร้อารมณ์ เบื้องหลังมีเหล่ายอดฝีมือจากดาวแสงศักดิ์สิทธิ์หนึ่งร้อยคนยืนอยู่ ทุกคนสวมเกราะศึกสีทองเหมือนกัน ถือหอกยาวสีทองไว้ในมือ สะท้อนแสงเย็นเยียบใต้แสงยามเช้า
ข้างกายเขาคือซิงเยา ผู้อาวุโสที่สองแห่งดาวดารา ระดับ 192
นางสวมเสื้อคลุมยาวสีขาวเงิน ผมยาวเกล้าขึ้น ใบหน้าเย็นชา ดวงตาคู่นั้นราวกับดาวเย็นเยียบสองดวง กวาดมองทุกคนที่เดินผ่านหน้าไป
“คุณคิดว่าเขาจะมาไหม?” ซิงเยาเอ่ยถาม เสียงไม่ดังนัก
“มา” เซิ่งเสวียนไม่แม้แต่จะมองนาง
“คุณมั่นใจขนาดนั้นเลยหรือ?”
“เขาระดับ 20 ฟาร์มรอยแยกระดับ 20 ครบหมดแล้ว ถ้าไม่เพิ่มระดับจะทำอะไรได้อีก?”
ซิงเยาไม่พูดอะไรต่อ
“ตาแก่ คุณว่าเขาจะเข้าทางไหน?” หุ้นตุ้นควังถาม
เซิ่งเสวียนไม่ตอบ
“ฉันเดาว่าทางเข้าแห่งแรก” หุ้นตุ้นควังพูดกับตัวเอง “เจ้าหนูนี่หยิ่งผยองจะตาย ชอบเลือกสู้กับตัวที่แข็งแกร่งที่สุด”