กองทัพหน้าดาวแสงศักดิ์สิทธิ์ ห้องประชุมชั้นบนสุด
สองฝั่งของโต๊ะยาวมีคนนั่งอยู่สิบสองคน
ไม่มีใครพูดอะไร
เซิ่งเสวียนนั่งอยู่ที่นั่งประธาน ตรงหน้ามีจอแสงขนาดมหึมาลอยอยู่
บนจอแสงคือกระดานจัดอันดับรอยแยกระดับ 20
ตั้งแต่อันดับที่ 1 ถึงอันดับที่ 200
ล้วนเป็นดาวเทียนหลาง · หลางอิ่งทั้งหมด
เป็นสีเดียวกันล้วน ๆ
ราวกับกำแพงผืนหนึ่ง
ราวกับภูเขาลูกหนึ่ง
ราวกับแผ่นโลงศพที่ปิดสนิทไร้ช่องลม กดทับชื่อของดาวดวงอื่นทั้งหมดไว้ข้างใน
อากาศในห้องประชุมราวกับถูกสูบออกไปจนหมด บรรยากาศกดดันถึงขีดสุด
บางคนมีเหงื่อผุดบนหน้าผาก บางคนกำหมัดแน่น บางคนก้มหน้าไม่กล้าเงยขึ้น
เซิ่งคงยืนอยู่หน้าจอแสง ใบหน้าขาวซีดราวกับกระดาษ
“ผู้อาวุโสใหญ่”
เขาเอ่ยขึ้นด้วยเสียงแหบแห้ง
“เขากวาดรอยแยกครบ 200 แห่งแล้ว”
“ม่านกั้นมิติว่างของพวกเราใช้ไม่ได้แล้ว ต่อจากนี้จะทำอย่างไรดีครับ”
ห้องประชุมเงียบจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง
ตึก
ตึก
ตึก
บางคนกลืนน้ำลาย บางคนเช็ดเหงื่อ
ในที่สุดเซิ่งเสวียนก็เอ่ยปาก
“พรุ่งนี้เขาจะไม่ไปลานค่ายกลเคลื่อนย้าย แต่ต้องไปที่แห่งหนึ่งแน่นอน”