หน้ารอยแยก ฝูงชนยิ่งมารวมตัวกันมากขึ้น
สามชั่วโมง
นับตั้งแต่ซูหลินเข้าไป ก็ผ่านมาสามชั่วโมงเต็มแล้ว
พื้นที่ว่างทางฝั่งตะวันออกของสนามฝึกมีผู้คนยืนเบียดเสียดกันแน่นขนัด ไม่ใช่แค่คณาจารย์และนักศึกษาของสถาบันการศึกหลงเฉิง แม้แต่นักข่าวจากภายนอกและคนจากตระกูลใหญ่ทั้งหลายก็ไม่มีใครจากไป ทุกคนกำลังรอ รอผลลัพธ์อย่างหนึ่ง
หยานเยี่ยนยืนอยู่แถวหน้าสุด จ้องมองรอยแยกสีแดงเข้มนั้นตาไม่กะพริบ
“สามชั่วโมงแล้ว...” เธอพึมพำเสียงเบา น้ำเสียงตึงเครียด “ทำไมยังไม่ออกมาอีก...”
หานปิงยืนอยู่ข้างเธอ มือกำขวดน้ำไว้แน่นจนขวดบุบเบี้ยว เขาอยากพูดอะไรสักอย่างเพื่อปลอบใจ แต่พออ้าปากกลับพูดไม่ออกสักคำ
อิ๋งเหรินพิงกำแพงอยู่ นาน ๆ ทีถึงจะไม่หาวและไม่เล่นโทรศัพท์ เขาเพียงมองรอยแยกนั้น สายตาหนักอึ้งจนน่าหวั่นใจ
หลินเยว่ยืนอยู่ริมสุด ก้มหน้าอยู่จนมองไม่เห็นสีหน้า แต่นิ้วของเธอกำชายเสื้อแน่นมาตลอด จนข้อนิ้วขาวซีด
หวังซื่อชิงก็อยู่ที่นี่ด้วย
เธอรีบเดินทางมาจากจิงตู แล้วเบียดฝ่าฝูงชนไปอยู่แถวหน้าสุด ใครขวางเธอ เธอก็ถลึงตาใส่คนนั้น พวกนักข่าวจำได้ว่าเธอเป็นคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลหวัง จึงไม่กล้าพูดอะไร
ตอนนี้เธอยืนอยู่ข้างหยานเยี่ยน ดวงตาจับจ้องรอยแยกนั้นไม่วาง ปากพึมพำซ้ำไปซ้ำมา “ซูหลิน นายบอกว่าจะเลี้ยงข้าวฉัน นายห้ามตายนะ... ห้ามตาย...”
เหลยเจิ้นกับผู้เฒ่าจางยืนอยู่ไม่ไกล สีหน้าหนักใจ
“สามชั่วโมงแล้ว” ผู้เฒ่าจางพูดเสียงต่ำ “คนที่เข้าไปสี่ครั้งก่อนหน้า คนที่ทนอยู่ได้นานที่สุดก็ยังอยู่ได้แค่สี่สิบนาที”
เหลยเจิ้นไม่พูดอะไร เพียงจ้องมองรอยแยกนั้น คิ้วขมวดแน่นจนแทบจะหนีบแมลงวันตายได้
เฉินจิ่วโจวก็มาถึงเช่นกัน เขายืนอยู่รอบนอกสุด ข้างกายยังมีผู้บริหารระดับสูงของสมาคมผู้ตื่นรู้อีกหลายคน แต่ละคนมีสีหน้าเคร่งขรึม
“ท่านประธาน จะให้...” คนข้าง ๆ เอ่ยเสียงเบา
เฉินจิ่วโจวโบกมือ “รอต่อไป”
ในฝูงชน เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้นเรื่อย ๆ
“สามชั่วโมงแล้ว ยังไม่ออกมา คงไม่รอดแล้วล่ะ...”
“สี่ครั้งก่อนหน้านี้ คนเข้าไปแปดร้อยกว่าคนตายหมด ต่อให้เขาเป็นระดับเทพ จะเก่งกว่าหัวกะทิแปดร้อยกว่าคนรวมกันได้หรือไง”