วันรุ่งขึ้น สถาบันการศึกหลงเฉิง ยามเช้า
แสงแดดส่องลอดช่องว่างระหว่างม่านเข้ามาในหอพัก ซูหลินลืมตาขึ้นแล้วเหลือบมองโทรศัพท์—เจ็ดโมงเช้า
วันหยุดที่หาได้ยาก
เขานอนอยู่บนเตียง เปิดแผงสถานะส่วนตัวขึ้นมา
【ชื่อ】: ซูหลิน
【ระดับ】: 10
【พลังเลือด】: 10,000 ล้าน (พื้นฐาน 1,000 × ร้อยล้านเท่า + อุปกรณ์)
【พลังโจมตี】: 1,000 (พื้นฐาน 1,000 + อุปกรณ์)
【พลังพิเศษ】: ???·??? (เพดานพลังเลือดเพิ่มขึ้นร้อยล้านเท่า)
【ติดตัว】: เสริมการฟื้นฟู·แบบเปอร์เซ็นต์ (ระดับนรก): ฟื้นเลือด 1% ของพลังเลือดสูงสุดทุกวินาที
【คะแนน】: 150,000
ฟื้นเลือด 10,000 ล้านต่อวินาที
ซูหลินจ้องตัวเลขบรรทัดนี้อยู่หลายวินาที มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
หนึ่งหมื่นล้าน นี่มันหมายความว่าอย่างไร?
เมื่อวานหมาป่าระดับสิบกว่าหนึ่งหมื่นหกพันตัวรุมกัดพร้อมกันหนึ่งรอบ ยังทำให้พลังเลือดลดไปแค่แปดล้าน เลือดที่เขาฟื้นได้ในหนึ่งวินาที ก็พอให้พวกมันกัดได้อีกกว่าร้อยรอบ
พูดอีกอย่าง เว้นแต่จะเจอคู่ต่อสู้ที่โจมตีครั้งเดียวแล้วลดพลังเลือดเขาได้เกินหนึ่งหมื่นล้าน ไม่อย่างนั้นเขาก็ไม่มีทางตาย
ยิ่งไปกว่านั้น เขายังเติบโตได้อีก
แค่ระดับสิบก็แข็งแกร่งขนาดนี้ แล้วระดับยี่สิบล่ะ? ระดับสามสิบล่ะ?
ซูหลินเก็บโทรศัพท์ ลุกจากเตียงไปล้างหน้าแปรงฟัน
เพิ่งแปรงฟันเสร็จ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น
หยานเยี่ยนโทรมา
“ซูหลิน! ตื่นหรือยัง? ออกมากินข้าวเช้า! หลินเยว่เลี้ยงข้าว!”
ซูหลินชะงักไปนิดหนึ่ง “หลินเยว่เลี้ยงข้าว?”
“ใช่! เธอบอกว่าขอบคุณที่ก่อนหน้านี้ตอนแข่ง นายช่วยรับการโจมตีแทนเธอ เลยยืนกรานจะเลี้ยงข้าวเช้าพวกเรา รีบมานะ! เจอกันหน้าประตูโรงเรียน!”
หลังวางสาย ซูหลินเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วออกจากหอพัก
ที่หน้าประตูโรงเรียนมีคนสี่คนรออยู่ก่อนแล้ว
วันนี้หยานเยี่ยนสวมเสื้อฮู้ดสีชมพู มัดผมหางม้าสูง ดูสดใสเต็มไปด้วยชีวิตชีวา หานปิงยืนอยู่ข้างเธอ ยังคงทำหน้าเซ่อซ่าเหมือนลูกชายเจ้าของที่ดินตามเคย ส่วนอิ๋งเหรินพิงกำแพง วันนี้หาได้ยากที่ไม่หาว เอาแต่ก้มมองโทรศัพท์อย่างเฉื่อยชา หลินเยว่ยืนอยู่ริมสุด ก้มหน้า ใบหูแดงระเรื่อเล็กน้อย
พอเห็นซูหลินเดินมา หยานเยี่ยนก็โบกมือ “เร็วเข้า ๆ หิวจะตายอยู่แล้ว!”