ซูหลินยืนอยู่กับที่ มองซูเฉินถูกลากออกไปโดยชายวัยกลางคน จนหายลับเข้าไปในป่า
เขาไม่ได้ไล่ตาม
ต่อให้ไล่ก็ไม่ทัน
ความเร็วระดับ 21 ซูหลินแค่ระดับ 2 ต่อให้เลือดหนาแค่ไหนก็ไล่ไม่ทัน
"น่าเสียดายชะมัด"
ซูหลินก้มลงมองดาบในมือ ปลายดาบยังมีเลือดหยดลงมา
เมื่อครู่แทงไปยี่สิบกว่าครั้ง ทุกครั้งโดนเนื้อ ทุกครั้งเห็นเลือด
ชุดเกราะของซูเฉินดูก็รู้ว่าไม่ถูก พลังเลือดอย่างน้อยก็เป็นพัน แน่นอนว่าไม่ตายง่ายๆ
ซูหลินเช็ดเลือดบนดาบกับขากางเกง แล้วเก็บเข้าฝัก
ฟ้าเริ่มมืดแล้ว
ต้องรีบกลับเมือง
ซูหลินหันหลัง เดินมุ่งหน้าไปทางประตูเมือง
เดินไปได้ไม่กี่ก้าว จู่ๆ เขาก็หยุด
เดี๋ยวนะ
กลับเมือง?
ตระกูลซูตอนนี้คงได้รับข่าวไปแล้ว
ซูเฉินคนนั้นเป็นคนน้ำเน่า กลับไปต้องร้องไห้ฟูมฟายว่า "พี่แทงฉัน" "ฉันไม่โกรธพี่หรอก" "พี่อาจจะตื่นเต้นไปหน่อย"
จากนั้นซูเจิ้นเทียนก็จะโกรธจัด หลินหว่านชิงจะกรี๊ด สามพี่สาวจะด่าเขาว่าใจดำเนรคุณ
แล้วไงต่อ?
ก็ประกาศล่าตัวเขาไปทั่วเมืองไง
เมืองเทียนฉงเป็นเขตอำนาจของตระกูลซู ซูเจิ้นเทียนเป็นหนึ่งในห้าผู้แข็งแกร่ง ถ้าเขาอยากหาคน มันง่ายมาก
แค่เขาเข้าเมือง ยังไม่ทันครึ่งวันก็ถูกเจอ
แล้วก็ถูกจับกลับไปตระกูลซู
แล้วไงต่อ?
หักขา? ขังห้องใต้ดิน? หรือไม่ก็ตีจนตาย?
ซูหลินนึกถึงวันที่ร่างเดิมของเขาถูกหักซี่โครงนอนป่วยสามเดือน
นึกถึงกำแพงห้องใต้ดินที่ชื้นและขึ้นรา
นึกถึงค่ำคืนที่ถูกใส่ความ
กลับไป?
กลับไปรอความตาย?
ซูหลินยืนอยู่กับที่ มองดูเส้นขอบฟ้าของเมืองเทียนฉงที่อยู่ไกลออกไป
ตะวันกำลังจะลับขอบฟ้า แสงไฟในเมืองเริ่มสว่างขึ้น
ที่นั่นคือเขตปลอดภัย มีกำแพงเมือง มีหน่วยลาดตระเวน มีเตียงนอนอุ่นๆ
แต่เขากลับไปไม่ได้
อย่างน้อยตอนนี้ก็กลับไม่ได้
ซูหลินหันไปมองอีกทางหนึ่งซึ่งเป็นป่ารกร้าง
ไกลออกไปเป็นเทือกเขาที่ทอดยาว หลังพระอาทิตย์ตก เสียงหอนโหยหวนก็เริ่มดังมาจากในป่า
นั่นคือเสียงของมอนสเตอร์
ค้างคืนนอกเมือง—เขานึกถึงกฎเหล็กข้อหนึ่งในความทรงจำของร่างเดิม
[ประกาศทั่วเมือง: ผู้ตื่นรู้ทุกคนต้องกลับเข้าเมืองก่อนพระอาทิตย์ตกหนึ่งชั่วโมง! ห้ามค้างคืนนอกเมืองโดยเด็ดขาด! ผู้ฝ่าฝืนรับผิดชอบผลที่ตามมาเอง!]