ซูหลินย่อตัวซ่อนอยู่ในเรือนยอดไม้ นิ่งไม่ไหวติง
จนกระทั่งกลุ่มคนเดินหายไปไกล เขาจึงค่อย ๆ ยื่นหัวออกมาดู
แววตาสุดท้ายที่หญิงสาวคนนั้นมองมา ทำให้เขารู้สึกขนลุกขึ้นมาเล็กน้อย
ไม่ใช่เรื่องที่คิดไปเอง
นางมองมาทางนี้จริง ๆ
แม้จะไม่พบอะไร แต่ซูหลินก็จำใบหน้านั้นไว้ขึ้นใจ
ชุดเกราะเบาสีเงิน กระบี่เรียว ท่วงท่าคล่องแคล่ว
ถ้าเจออีกที ต้องเลี่ยงให้ไกล
พระอาทิตย์ลาลับขอบฟ้า
แสงทองทึบสุดท้ายบนเส้นขอบฟ้าถูกความมืดกลืนกิน เสียงหอนระงมก็ดังขึ้นมาอีกครั้งในถิ่นรกร้าง
ซูหลินปีนลงจากต้นไม้ เตรียมจะไปกำจัดมอนสเตอร์ต่อ จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงคนพูดดังมาจากที่ไกล ๆ
เขารีบหมอบลงทันที หลบซ่อนอยู่หลังพุ่มไม้
เสียงค่อย ๆ ถี่เข้ามา
"หัวหน้า พวกเราจะออกตามหากันตอนกลางคืนจริงเหรอ?"
"บ้า! เงินรางวัลเป็นล้าน ไม่เอาเหรอ?"
"แต่ตอนกลางคืนมอนสเตอร์เยอะไป พวกเรามีกันแค่ห้าคน เผื่อ..."
"เผื่ออะไรเผื่อ? ตระกูลซูบอกแล้ว แค่ให้เบาะแสก็ได้คะแนน ไม่ได้ให้พวกเราลงมือจับด้วย ถ้าเจอก็วิ่ง ถ้าหนีไม่พ้นก็หลบ กลัวอะไร?"
"ก็จริง...เฮ้ นายคิดว่าซูหลินนั่น มันกล้าค้างคืนนอกเมืองจริงเหรอ?"
"ไอ้ขยะเลเวล 2 อย่างมัน กล้าเหรอ?"
"แล้วพวกเราจะไปหาอะไร?"
"...ก็จริง เอาเถอะ มากันแล้ว เดินวนไปวนมาสักรอบก็กลับไปรายงาน"
"ได้ ๆ"
ทั้งห้าคนเดินผ่านพุ่มไม้ที่ซูหลินซ่อนตัวอยู่ ระยะที่ใกล้ที่สุดห่างจากเขาไม่ถึงห้าเมตร
ซูหลินกลั้นหายใจ นิ่งไม่ไหวติง
จนกลุ่มคนเดินไปไกลแล้ว เขาจึงค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกมา
หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู
แบตเตอรี่เหลือแค่ห้าเปอร์เซ็นต์
เขาเปิดเน็ต เลื่อนดูไปเรื่อย ๆ
ข่าวเด่นก็คือตัวเขาเอง
[ตามล่าซูหลินทั่วเมือง! เงินรางวัลเป็นล้าน!]
[พิเศษ: คำพูดแรกหลังจากซูเฉินฟื้น——“อย่าโทษพี่ชายเลย”]
[โฆษกตระกูลซู: สำหรับความชั่วร้ายของซูหลิน ตระกูลซูจะไม่ยอมให้อภัยเด็ดขาด!]
คอมเมนต์เต็มไปด้วยคำด่า
"ซูเฉินเป็นเทวดาจริง ๆ โตนแทงจะตายยังช่วยพูดแทนไอ้ขยะนั่นอีก"
"คนแบบซูหลิน ควรจับไปชำแหละเป็นพันชิ้น!"
"ถ้าฉันเป็นซูเจิ้นเทียน ฉันจะตบมันตายคามือเลย!"
"ได้ข่าวว่ามันยังอยู่นอกเมือง? มีใครจะจัดทีมไปตามหามั้ย?"
"จัดทีมบ้าอะไร กลางคืนนอกเมืองใครกล้าไป?"