ซูหลินมองฝูงชนที่เดินจากไป
ต่อจากนี้ เขาก็จะกลับไปไล่ล่ารอยแยกบนดาวครามเพื่อเลื่อนระดับ
ซูหลินหลับตาลง
เพียงขยับความคิด
จิตสำนึกของเขาถอนตัวออกจากดาวบ่อเกิด ข้ามผ่านห้วงอวกาศอันไร้ขอบเขต มาปรากฏกายยังห้องเช่าแห่งหนึ่งในเมืองอี้นกบนดาวคราม
ดาวคราม เมืองมืดมน
นอกหน้าต่างยังคงเป็นสีเทาหม่น ไฟนีออนกะพริบวูบวาบ บนถนนมีผู้คนเดินผ่านเป็นครั้งคราว ต่างก้มหน้าเดินอย่างเร่งรีบ
เขาลุกขึ้นยืน ขยับคอเล็กน้อย
ในคลังวิญญาณ ยานบินระดับเงาสีเงินขาวลำนั้นยังคงอยู่
ถึงเวลากลับแล้ว
กลับสถาบันการศึกหลงเฉิง
ซูหลินขยับความคิด กล้ามเนื้อบนใบหน้าเริ่มเปลี่ยนแปลง นี่ไม่ใช่การใช้วิชาแปลงร่าง แต่เป็นการคืนสู่รูปลักษณ์เดิม
ผมดำ ดวงตาดำ ใบหน้าหล่อเหลาสะอาดสะอ้าน
อายุสิบเจ็ดปี
เขาเปิดประตูแล้วเดินออกไป
ทางเดินมืดสลัว หลอดไฟเสียไปครึ่งหนึ่ง กะพริบวูบวาบ พอเดินมาถึงหัวบันไดก็พบกับเจ้าของห้องเช่าชรา
ชายชรากำลังนั่งงีบหลับอยู่หลังเคาน์เตอร์ เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าก็ลืมตาขึ้น
“จะเช็คเอาท์ก่อนกำหนดหรือ?”
“อืม”
“พักมากี่วันแล้ว ค่าห้อง...”
“ไม่ต้องคืนหรอก”
---
นอกประตูทิศตะวันออก เมืองอี้นก
ซูหลินยืนอยู่บนที่ราบกึ่งทะเลทราย แล้วนำยานบินออกมาจากคลังวิญญาณ
ลำตัวยานสีเงินขาวเปล่งประกายระยิบระยับท่ามกลางแสงอรุณ
เขาเปิดประตูห้องโดยสารแล้วเข้าไปนั่ง
“จุดหมายปลายทาง สถาบันการศึกหลงเฉิง”
หน้าจอโฮโลแกรมสว่างขึ้น เส้นทางบินสีแดงทอดยาวจากเมืองอี้นกไปทางตะวันออก ผ่านทะเลทราย ผ่านเทือกเขา ผ่านที่ราบ